Vakantiehuis huren in Amalfikust

Wat je moet weten over Amalfikust

De Amalfikust is vijftig kilometer rots tussen Vietri sul Mare en Positano, waar dorpen tegen de wanden plakken en de weg zich in haarspelden langs de zee slingert. De hele kust staat sinds 1997 als cultuurlandschap op de werelderfgoedlijst.

Het is spectaculair en het is lastig, en dat tweede staat zelden in de folders: de wegen zijn smal, parkeren is schaars en duur, en in juli en augustus staat het verkeer vast.

Het klimaat is uitgesproken mediterraan: juli komt op 31,1 graden en is met 4,5 regendagen de droogste maand, augustus op 30,9 bij 8,4 regendagen, en januari blijft overdag op 13,0 graden. Het zeewater loopt in augustus op tot 27,7 graden en zakt pas in februari onder de zestien.

Wat er te kiezen valt: een appartement met terras en zeezicht, een huisje in een van de hoger gelegen dorpen, of een vakantiewoning in Praiano of Maiori waar de prijzen lager liggen. Overnachten voor één nacht kan bij de vele B&B's; bij een vakantiehuisje is een losse overnachting ongebruikelijk.

Wie hier een vakantie plant en een huis wil huren, denkt eerst na over vervoer.

Op deze pagina staat wat waar ligt, hoe je je verplaatst en wanneer je beter niet komt.

De kustweg en de kentekenregeling

Dit is het praktische punt dat je bezoek maakt of breekt, en het is nieuwer dan de meeste reisgidsen.

De SS163, de Amalfitana, werd in de negentiende eeuw in de rotswand gehakt en is op veel plaatsen zo smal dat twee bussen elkaar alleen met manoeuvreren passeren. Er zijn honderden bochten en nauwelijks uitwijkplaatsen.

In de zomermaanden geldt daarom een regeling met even en oneven kentekens: op de ene dag mogen auto's met een even eindcijfer de kustweg op, op de andere die met een oneven cijfer. Bewoners, taxi's en bussen zijn uitgezonderd, en de precieze data en tijden worden per jaar vastgesteld.

Wat dat betekent als je hier een huis huurt: kijk voor vertrek na welke regeling geldt en of het adres van je huis binnen de zone valt. Een auto die je de helft van de dagen niet mag gebruiken, is geen vervoer.

Wat werkt: de boot en de bus. Beide brengen je langs de hele kust zonder gedoe, en de veerboten geven bovendien het mooiste uitzicht.

De dorpen op een rij

Ze liggen op een uur rijden van elkaar en verschillen sterk in prijs en karakter.

Positano is het bekendste: pastelkleurige huizen in een trechter naar het strand, met een straat die alleen naar beneden loopt. Het is er het duurst en in de zomer het drukst.

Praiano ligt ernaast, is rustiger en aanzienlijk goedkoper, met een zonsondergang over Positano.

Furore heeft geen echt dorpscentrum maar wel de fiordo, een smalle inham onder een brug waar een strandje ligt.

Amalfi zelf was ooit een zeerepubliek en heeft een kathedraal met een trap van tweeënzestig treden en een papiermuseum.

Ravello ligt driehonderdvijftig meter hoger, met tuinen en uitzicht dat als het mooiste van de kust geldt.

Maiori en Minori zijn vlakker, hebben het langste strand en de laagste prijzen.

En Cetara en Vietri sul Mare aan de oostkant zijn vissersdorpen waar het toerisme veel minder is doorgedrongen.

Hoe je je verplaatst

Dit is waar de meeste vakanties hier misgaan, en het is met één keuze op te lossen.

De veerboten zijn het prettigst: ze varen van april tot oktober tussen Salerno, Amalfi, Positano en Sorrento, en vanaf daar naar Capri. Je zit in de schaduw, ziet de kust vanaf zee en staat niet in de file.

De SITA-bussen rijden het hele jaar over de kustweg en zijn goedkoop, maar in het hoogseizoen zijn ze vol en sta je bij de halte soms twee bussen te wachten.

Een auto is alleen handig als je in de dorpen boven de kustweg zit, en dan nog: parkeren kost in Positano en Amalfi al snel vijf euro per uur, en garages zijn beperkt.

Een scooter is populair maar op deze weg risicovol.

En dan zijn er de trappen: de dorpen liggen tegen de helling, en een huis dat op de kaart honderd meter van de haven ligt, kan tweehonderd treden hoger staan. Vraag daar altijd naar.

Wat voor vakantiehuis huur je hier

Het aanbod is klein, hoog geprijsd en bijna altijd verticaal ontsloten. Een vakantiehuis met een eigen ingang op straatniveau is hier de uitzondering.

Het appartement met terras is de gebruikelijkste vorm: een verdieping in een huis tegen de helling, met citroenbomen en uitzicht op zee.

Een klein vakantiehuisje in de hoger gelegen dorpen, zoals Furore, Scala of Tramonti, is goedkoper en rustiger, met de kust op tien minuten rijden.

Villa's met een privézwembad zijn er, maar die zitten in de bovenste prijsklasse.

Een vakantiepark bestaat er niet; wat erop lijkt is een residence met een gedeeld terras.

Wat je nagaat: het aantal treden vanaf de weg of de parkeerplaats naar de voordeur, want dat is hier het belangrijkste gegeven; of er airco is; en of er parkeergelegenheid bij hoort en wat die kost.

Vraag ook hoe ver de dichtstbijzijnde supermarkt is en of die met boodschappen te belopen is. Met tassen honderd treden op is geen theoretisch probleem.

Wandelen boven de kust

Wie de drukte beneden wil ontlopen, gaat omhoog, en daar ligt het mooiste van de streek.

Het Sentiero degli Dei, het Pad van de Goden, loopt van Bomerano naar Nocelle boven Positano: ongeveer acht kilometer over oude ezelspaden, honderden meters boven zee, met uitzicht over de hele kust en op Capri.

Daarnaast zijn er de trappenpaden tussen de dorpen, waaronder de Valle delle Ferriere bij Amalfi, een vochtig ravijn met watervallen en varens die uit de ijstijd stammen.

Wat je meeneemt: water, zonbescherming en schoenen met grip. Er is nauwelijks schaduw en het pad is stenig.

Wanneer: 's ochtends vroeg, en niet in juli of augustus midden op de dag.

Hoe je terugkomt: met de bus vanaf Nocelle of via de vijftienhonderd treden naar Positano. Die trap naar beneden is zwaarder dan hij klinkt.

De citroenen en het eten

De terrassen tegen de hellingen zijn geen decor maar landbouw, en dat proef je.

De sfusato amalfitano is de streekcitroen: groot, dikschillig en minder zuur, geteeld op smalle terrassen die met de hand worden onderhouden. Er wordt limoncello van gemaakt, en delizia al limone, een taartje met citroencrème.

In Cetara maken ze colatura di alici, een heldere ansjovissaus die door persing en rijping ontstaat en die rechtstreeks afstamt van het Romeinse garum. Een paar druppels over spaghetti met knoflook is er het gerecht van het dorp.

Verder: scialatielli, een dikke verse pasta van de kust, mozzarella uit de heuvels van Agerola, en vis van de kotters uit Cetara.

Praktisch: eten aan het water is duur en het uitzicht zit in de prijs. In de hoger gelegen dorpen eet je beter voor de helft.

En het water: veel dorpen hebben openbare fonteinen met drinkbaar bronwater.

Wanneer ga je

Juli is met 31,1 graden de warmste maand en telt 4,5 regendagen; augustus komt op 30,9 graden bij 8,4 regendagen.

Dat zijn ook de twee maanden waarin de kust vastloopt: de weg staat vol, de dorpen zijn overvol en de prijzen zijn op hun hoogst.

Mei komt op 22,4 graden bij 11,6 regendagen en is groen en bloeiend, met de citroenen in bloei.

Juni en september zijn de beste maanden: warm, zwembaar water en beheersbare drukte. In september is de zee met 25,6 graden op zijn warmst.

Oktober komt nog op 23,4 graden zeewater en is de rustigste maand die nog helemaal open is.

Van november tot maart sluit een groot deel van de horeca, de veerboten varen niet en de kust is stil; januari blijft wel op 13,0 graden.

Wat je in de planning meeneemt: rond 15 augustus is heel Italië hier, en dan is de kustweg op zijn slechtst.

Wat het echt kost

De Amalfikust is een van de duurste stukken kust van Europa, en de bijkomende kosten verrassen mensen.

Het duurst zijn Positano en Ravello in juli en augustus; het goedkoopst zijn Maiori, Minori, Cetara en de dorpen boven de kustweg.

Waar je op rekent: parkeren, dat per dag flink oploopt; de veerboten en bussen; en de strandbedden, want de meeste strandjes zijn privé en een set bedden met parasol kost er een fors bedrag per dag.

Toeristenbelasting per persoon per nacht komt erbij, net als eindschoonmaak.

Wat scheelt: een huis in Praiano, Maiori of in een van de hooggelegen dorpen; de boot in plaats van de auto; en juni, september of oktober in plaats van de zomerpiek.

En wat gratis is: de wandelpaden, de dorpen zelf en de openbare stukken strand, die er wel zijn maar klein.

Met kinderen

Eerlijk gezegd is dit niet de makkelijkste bestemming met jonge kinderen, en dat is goed om vooraf te weten.

Wat het lastig maakt: de trappen, de smalle wegen zonder stoep, de kiezelstranden die steil aflopen, en de hitte in de zomer.

Wat wel werkt: Maiori en Minori hebben het vlakste centrum en het langste strand; daar is een verblijf met een kinderwagen te doen.

Boottochten zijn met kinderen het beste vervoer en meteen een uitje: naar de Grotta dello Smeraldo, langs de kust of naar Capri.

En Pompeii en de Vesuvius liggen op een uur, wat met kinderen vanaf een jaar of acht indruk maakt.

Wat je nagaat bij een huis: het aantal treden, een omheind terras, en airco.

Met tieners werkt de kust juist goed: zwemmen vanaf de rotsen, kajakken en de wandelpaden.

Hoe je er komt

De kust is niet moeilijk te bereiken; de laatste twintig kilometer zijn het probleem.

Vliegen op Napels duurt ongeveer tweeënhalf uur. Vanaf de luchthaven rijd je in anderhalf tot twee uur naar Amalfi, afhankelijk van het verkeer.

Er zijn directe bussen van de luchthaven naar Sorrento en Amalfi, en er vaart in het seizoen een boot vanuit Salerno, wat de kustweg helemaal omzeilt.

Met de trein kom je tot Salerno of Napels, en daar stap je over op de boot of de bus.

Met de auto vanuit Nederland is het achttien uur; weinig mensen doen dat, en met de kentekenregeling in de zomer is een eigen auto hier bovendien een last.

Wat je regelt: als je huis alleen per auto bereikbaar is, vraag de eigenaar dan naar de parkeersituatie en naar de regeling van dat jaar. Laat het per mail bevestigen.

Waar je op let voordat je boekt

Kort op een rij, want aan deze kust gaat het steeds om dezelfde punten.

Vraag hoeveel treden er zijn vanaf de weg of parkeerplaats tot de voordeur.

Vraag of er parkeergelegenheid bij het huis hoort en wat die kost.

Kijk na welke kentekenregeling er in jouw periode op de kustweg geldt.

Vraag naar airco.

Kies bewust: Positano voor het beeld, Praiano en Maiori voor de prijs, de hooggelegen dorpen voor rust.

Reken veerboot, bus, parkeren en strandbedden mee in je budget.

Ga in mei, juni, september of oktober; dan is de kust op zijn best en de weg begaanbaar.

En plan minstens één dag zonder auto: boot heen, wandelen terug. Dat is hoe deze kust bedoeld is.

Samengesteld uit ons actuele woningaanbod, OpenStreetMap, Wikipedia en Wikivoyage (CC BY-SA) en Open-Meteo-klimaatdata.