Huisje huren in Puglia

Wat je moet weten over Puglia

In Puglia kun je 53.862 vakantiehuizen huren, van een trullo met een kegeldak tot een masseria tussen de olijfbomen. Het is de hak van de Italiaanse laars: vierhonderd kilometer kust aan twee zeeën, een binnenland van olijfgaarden en witte dorpen, en het minst bebouwde deel van Zuid-Italië.

Voor Nederlanders is het de streek die het snelst in populariteit stijgt, en dat komt door de combinatie van prijs en eigenheid. Een vakantie hier kost een fractie van Toscane, en je krijgt er een landschap voor terug dat nergens anders bestaat.

Wat je vooraf moet weten is dat de afstanden groter zijn dan ze op de kaart lijken. Van Bari naar de zuidpunt bij Santa Maria di Leuca rijd je ruim twee uur, en dat bepaalt waar je je uitvalsbasis kiest.

Op deze pagina staat waar je het beste zit, hoeveel dagen je nodig hebt, wat het kost, wanneer je moet gaan en wanneer je het beter kunt overslaan.

Waar kun je het beste zitten

De streek valt uiteen in vier gebieden en de keuze bepaalt hoe je week eruitziet.

De Valle d'Itria in het midden, rond Alberobello, Locorotondo, Cisternino en Martina Franca, is het bekendste: dit is het gebied van de trulli, de ronde witte huisjes met een kegeldak van losse stenen. Het is er glooiend, groen van de olijfgaarden en vol kleine stadjes. Voor een eerste keer is dit de logische keuze.

De Adriatische kust bij Polignano a Mare, Monopoli en Ostuni is rotsachtig, met baaien tussen de kliffen en witte stadjes erboven. Ostuni, la città bianca, ligt op een heuvel en is vanuit de hele streek te zien.

De Ionische kust aan de andere kant, bij Gallipoli, Porto Cesareo en Torre Lapillo, heeft de brede zandstranden en het ondiepe water; dat is de kant met kinderen.

En het Salento in het zuiden, rond Lecce, is het warmst en het meest zuidelijk. Lecce heet het Florence van het zuiden om zijn barokke binnenstad. Verder naar het noorden ligt de Gargano, het schiereiland met bergen en bos, dat weer heel anders is.

Is Puglia duur

Nee, en dat is een van de redenen dat de streek zo snel populair is geworden. Voor heel Italië ligt die middenmoot tussen 59 en 89 euro per nacht.

Uit eten is er goedkoop: in een dorpstrattoria eet je voor de helft van wat je in Toscane betaalt, en de markten zijn spotgoedkoop. Wat de streek nog voordeliger maakt is dat er weinig entreegeld te betalen valt: de trulli, de witte dorpen en de kust zijn gratis.

Waar het duurder wordt is augustus, wanneer heel Italië hier is, en de bekende adressen: een gerestaureerde masseria met een zwembad in de Valle d'Itria is een luxeproduct en navenant geprijsd.

Waar je op moet rekenen is de huurauto, want zonder auto kom je hier niet weg, en de brandstof. De snelwegen zijn in dit deel van Italië grotendeels tolvrij, en dat scheelt ten opzichte van het noorden.

Een trullo, een masseria of een huisje aan zee

Puglia heeft twee woonvormen die je nergens anders vindt, en dat maakt de keuze hier interessanter dan elders.

De trullo is de bekendste: een rond huisje van kalksteen met een kegeldak van losse platen, gebouwd zonder mortel. Die kalkstenen huisjes zijn eeuwenoud en staan er nog omdat de techniek werkt: de dikke muren houden de zomerhitte buiten. Ze staan met duizenden in de Valle d'Itria en een deel is als vakantiehuisje verhuurd, vaak met een zwembad in de olijfgaard ernaast. Ze zijn klein en koel, en het is een verblijf dat je bijblijft.

De masseria is de tweede: een versterkte boerderij van dikke witte muren rond een binnenplaats, gebouwd tegen roverbendes. De grotere zijn hotels geworden, de kleinere worden als vakantiehuis verhuurd.

Aan de kust is er het gewone appartement of huisje in een badplaats, en dat is verreweg het goedkoopst.

Wat je hier niet vindt is het vakantiepark zoals in Nederland; wat erop lijkt is een residence of een villaggio aan de Ionische kust.

Hoeveel dagen heb je nodig

Een week is genoeg voor één hoek van de streek, en twee weken voor het geheel. Dat is de eerlijke uitkomst en de meeste mensen plannen te veel.

Voor de Valle d'Itria met de trulli, Ostuni, Polignano en Alberobello ben je met vier tot vijf dagen klaar en heb je het goed gezien. Voeg je Lecce en het Salento toe, dan komen er drie dagen bij, want dat is anderhalf uur rijden en het verdient een eigen basis.

De Gargano in het noorden is een aparte reis: dat schiereiland ligt twee uur boven Bari en het gaat over bos, bergen en het Tremiti-archipel, niet over trulli.

Wat je in de planning moet meenemen is dat de afstanden traag zijn. De snelweg langs de Adriatische kust rijdt vlot, maar zodra je het binnenland in gaat kom je op smalle wegen tussen de muurtjes.

Voor een eerste bezoek van een week: kies de Valle d'Itria of het Salento, huur daar een trullo of een huisje, en accepteer dat de rest een volgende keer komt.

Wat is de beste periode

Juli is met 31,9 graden de warmste maand en telt 3,9 regendagen; augustus komt op 31,1 graden en 6,5 regendagen. In het binnenland loopt het nog verder op, en dan is een huis zonder airconditioning of zonder zwembad geen prettige plek.

Voor de meeste mensen zijn mei, juni, september en oktober beter. September staat op 26,3 graden bij 6,7 regendagen, en oktober is met 21,6 graden en 5,7 regendagen de droogste herfstmaand die je in Italië vindt. Mei is met 22,4 graden ideaal om rond te rijden en de stadjes te doen.

De zee is in september en oktober het warmst, na een hele zomer opwarmen, en dat maakt het najaar hier beter dan het voorjaar voor wie wil zwemmen.

Maart is met 11,2 regendagen de natste maand, en de winter is zacht met 10,8 graden in januari. Dan is een groot deel van de kusthoreca dicht, maar de stadjes in het binnenland leven door.

Wanneer je Puglia beter kunt overslaan

Er is één periode die je ontwijkt als je niet vastzit aan schoolvakanties, en dat is de tweede en derde week van augustus.

Rond Ferragosto, op 15 augustus, is heel Italië op vakantie, en Puglia is inmiddels de bestemming waar veel Italianen zelf naartoe gaan. De kust bij Gallipoli en Torre Lapillo staat dan vol, de stranden zijn vooruit verhuurd, de huurauto's zijn op en de prijzen liggen op hun hoogste punt.

Het is dan ook het heetst: dagen boven de vijfendertig graden zijn in het binnenland geen uitzondering, en dat is met kinderen zwaar.

Wie in augustus moet, pakt de eerste week en kiest de kust boven het binnenland. Wie kan kiezen, gaat in september: hetzelfde water, half zoveel mensen en aanzienlijk lagere prijzen.

En nog iets praktisch: in augustus zijn veel restaurants in de kleine dorpen juist gesloten omdat de eigenaars zelf vakantie hebben. Dat is in het zuiden van Italië gewoner dan mensen verwachten.

De stranden

De kust is tussen de twee zeeën verdeeld en dat verschil merk je meteen in het water.

De Ionische kant, van Torre Lapillo via Porto Cesareo tot Gallipoli, heeft de brede zandstranden en een bodem die honderd meter lang ondiep blijft. Het water is er turkoois en warm, en dit is de kant waar je met kleine kinderen zit. Punta Prosciutto is het bekendste strand en in augustus navenant vol.

De Adriatische kant bij Polignano, Monopoli en Ostuni is rotsachtig: kleine baaien tussen de kliffen, dieper water dat frisser blijft, en trappen naar beneden in plaats van duinen. Voor snorkelen is dat de betere kant.

Verder naar het noorden, aan de Gargano bij Vieste en Peschici, liggen de stranden onder witte krijtrotsen met zeegrotten ervoor, en dat is het spectaculairste stuk kust van de streek.

Praktisch: veel stranden zijn deels lido, een strandclub waar je een bed en parasol huurt. Reken op vijftien tot dertig euro per dag voor twee bedden. Er is bijna altijd een gratis stuk ernaast, spiaggia libera, maar dat vult zich vroeg.

Puglia met kinderen of met z'n tweeën

Het is een streek die allebei aankan, maar niet vanuit dezelfde uitvalsbasis.

Met kinderen kies je de Ionische kust: ondiep water, zand, korte afstanden en een appartement of huisje in Torre Lapillo, Porto Cesareo of Marina di Pescoluse. De ritjes naar de bezienswaardigheden blijven daar onder het uur, en dat is met kinderen achterin het verschil tussen leuk en niet.

Met z'n tweeën is de Valle d'Itria de betere keuze: een trullo met een zwembad tussen de olijfbomen, avonden in Locorotondo of Cisternino, en overdag de witte dorpen af. Het is er rustig, ook in het seizoen, en de restaurants zijn er beter dan aan de kust.

Voor een groep of twee gezinnen samen is een masseria met een eigen zwembad de vorm die hier werkt en die per persoon meevalt.

Wat je met kinderen meeneemt: airconditioning is in juli en augustus geen luxe, en een huis met schaduw in de tuin scheelt meer dan een extra slaapkamer.

Wat je moet zien

Alberobello is de bekendste plek: een hele wijk van trulli op de werelderfgoedlijst, en in het hoogseizoen navenant druk. Ga vroeg, of kijk in Locorotondo en Cisternino, waar de trulli tussen gewone huizen staan en er niemand komt.

Ostuni, Martina Franca en Lecce zijn de drie stadjes die je gezien moet hebben: het eerste wit op een heuvel, het tweede barok en levendig, en Lecce met een binnenstad van zachte gele kalksteen waar elke gevel bewerkt is.

Aan de kust: Polignano a Mare met huizen op een klif boven een baai, de grotten van Castellana in het binnenland, en de vuurtoren van Santa Maria di Leuca op de zuidpunt waar twee zeeën samenkomen.

Voor natuur: de Gargano met het Foresta Umbra, en de zoutmeren van Torre Guaceto met flamingo's.

En dan de olijfbomen. Puglia heeft er zestig miljoen, waarvan een deel meer dan duizend jaar oud is; de route langs die reuzen tussen Ostuni en Fasano is een bezienswaardigheid op zich.

Eten en drinken

De Pugliese keuken is de armste van Italië en tegelijk een van de beste, en dat is geen tegenstelling: het is een keuken van groente, brood en olijfolie waarin vlees de uitzondering is.

Wat je moet proberen: orecchiette con cime di rapa, oortjespasta met raapstelen, het gerecht van de streek; burrata, de romige mozzarella die uit Andria komt; en focaccia barese met tomaat en olijven, die je bij elke bakker warm koopt.

De olijfolie is het product: Puglia levert veertig procent van de Italiaanse productie en de molens verkopen rechtstreeks. Van de wijn is de primitivo uit Manduria de bekendste, samen met de negroamaro uit het Salento.

Voor wie zelf kookt in een vakantiehuisje: de markten zijn dagelijks in de grotere plaatsen en de groente is er van een kwaliteit die je in Nederland niet koopt.

Praktisch: eten begint hier laat, vanaf half negen, en veel restaurants in de dorpen zijn 's middags dicht tussen twee en acht. Reserveren is in juli en augustus nodig, daarbuiten zelden.

Hoe je er komt

Vliegen duurt ongeveer drie uur vanaf Amsterdam, met directe vluchten naar Bari en Brindisi in het zomerseizoen. Buiten het seizoen vlieg je via Rome of Milaan.

Kies de luchthaven op je bestemming: Bari voor de Valle d'Itria en het noorden, Brindisi voor het Salento en Lecce. Tussen de twee zit ruim een uur rijden.

Met de auto vanuit Nederland is het ruim twintig uur en dat doen weinig mensen; wie het toch doet, splitst het met een overnachting rond Bologna.

Ter plekke is een huurauto onmisbaar. Er rijdt een trein tussen Bari, Brindisi en Lecce, maar de trulli, de masserie en de baaien liggen daar niet aan. Boek de auto tegelijk met je verblijf, want in juli en augustus zijn ze op en de prijzen navenant.

En let op de ZTL-zones in de historische kernen van Lecce, Ostuni en Martina Franca: die zijn met camera's bewaakt en de boetes komen maanden later thuis.

Samengesteld uit ons actuele woningaanbod, OpenStreetMap, Wikipedia en Wikivoyage (CC BY-SA) en Open-Meteo-klimaatdata.