Vakantiehuizen hond welkom in Oostenrijk

Hond welkom in Oostenrijk: wat je moet weten

Een vakantie in Oostenrijk met de hond is voor veel mensen de logische keuze: je rijdt erheen, je slaapt in een vakantiehuis met een weide ernaast, en je loopt de hele dag buiten.

Wat je huurt is meestal een appartement in een boerenhuis of een vrijstaand chalet, en een groot deel daarvan laat honden toe, vaak tegen een toeslag per week.

Het weer in de bergen is niet het weer van het dal. Het meetpunt van dit land ligt hoog in de Tauern en geeft in juli 19,0 graden bij 18,9 regendagen en in augustus 19,1 bij 16,0; in de dalen waar de dorpen liggen is het vijf tot acht graden warmer. Voor een hond is die hoogte een voordeel: hitte is hier zelden het probleem dat het aan de Middellandse Zee is.

Wat er verder te kiezen valt: een huisje bij een boerderij waar de hond gewoon meeloopt, een vakantiewoning op een vakantiepark dat honden toelaat, of een appartement bij een van de meren. Overnachten kan onderweg in de vele Gasthöfe, waar een losse overnachting met hond meestal geen probleem is; een vakantiehuisje huren gaat er per week.

Maar er is één ding dat je hier echt moet weten voordat je met een hond de berg op loopt, en dat staat hieronder.

De alm, de koeien en de hond

Dit is de belangrijkste alinea van deze pagina, en hij gaat over de enige echte gevaarlijke situatie in de Oostenrijkse bergen.

Op de almweiden loopt vee, en dat vee loopt los. Moederkoeien met kalveren zien een hond als roofdier en verdedigen hun kalf. Vrijwel elk ernstig ongeval op een alm begint zo.

Wat er gebeurde: in het Tiroolse Pinnistal werd een wandelaarster met een hond door een kudde koeien aangevallen en overleed. De rechtszaak daarna leidde tot een aansprakelijkheidsuitspraak die in heel Oostenrijk insloeg, en het ministerie van landbouw stelde daarop een officiële gedragscode voor de alm op.

Wat die code zegt over honden: houd de hond aan een korte lijn en loop in een wijde boog om het vee heen.

En de regel die daar tegenin lijkt te gaan maar die de belangrijkste is: als het vee toch aanvalt, laat de hond dan onmiddellijk los. De koeien gaan achter de hond aan, niet achter jou, en een hond die vrij is rent weg en redt zichzelf. Een hond aan de lijn trekt de kudde naar jou toe.

Wat je verder doet: houd afstand, blijf rustig, ga niet tussen een koe en haar kalf staan, en aai het vee niet.

En let op de bordjes bij de weidepoorten; die geven aan of er moederkoeien lopen.

Aanlijnplicht en muilkorf

De regels verschillen per deelstaat, en dat is verwarrend maar niet ingewikkeld.

De hoofdregel in heel Oostenrijk: in het openbaar houd je de hond onder controle, wat in de praktijk aanlijnen betekent. In natuurgebieden, op weiden en in bossen is dat vrijwel altijd verplicht.

In Wenen geldt in het openbaar vervoer en op veel openbare plekken een lijn- én muilkorfplicht. Wie met een hond de metro in gaat, moet allebei op orde hebben.

In de deelstaten Tirol, Salzburg, Karinthië en Stiermarken zijn de regels ruimer buiten de steden, maar geldt op wandelpaden door weidegebied altijd de lijn.

Wat je meeneemt: een korte lijn van anderhalve meter, geen rollijn, want die geeft in een kudde geen controle. En een muilkorf waaraan de hond gewend is, ook als je niet in Wenen komt; sommige liften en treinen vragen erom.

Wat er verder geldt: de opruimplicht wordt in de dorpen gehandhaafd en er staan zakjesautomaten.

En in de nationale parken, waaronder de Hohe Tauern, geldt het hele jaar een aanlijnplicht, ook waar geen vee loopt, vanwege het wild.

Wat je bij de grens nodig hebt

De papieren zijn eenvoudig, maar ze moeten in orde zijn.

Wat verplicht is: een Europees dierenpaspoort, een chip die vóór de rabiësvaccinatie is aangebracht, en een geldige rabiësvaccinatie die minstens eenentwintig dagen vóór vertrek is gezet.

Wat niet verplicht is: een behandeling tegen lintworm.

Wat je onderweg tegenkomt: je rijdt door Duitsland, en Duitse deelstaten hebben eigen regels voor bepaalde rassen. Kijk die na als je hond op zo'n lijst zou kunnen staan; anders dan in Denemarken zijn er in Oostenrijk en Duitsland doorgaans doorreisregelingen, maar je moet ze wel kennen.

Wat er in Oostenrijk zelf geldt: er is geen landelijk rassenverbod, maar Wenen en enkele deelstaten kennen voor bepaalde rassen een verplichte hondenrijbewijsregeling voor inwoners. Voor toeristen geldt die niet, maar het is nuttig om te weten dat er op die rassen scherper wordt gelet.

Wat je in de auto meeneemt: een reisbench of een gordelharnas, want een loslopende hond in de auto is in Oostenrijk beboetbaar.

En neem het vaccinatieboekje mee, niet alleen het paspoort, voor het geval je onderweg een dierenarts nodig hebt.

Kabelbanen, treinen en bussen

Oostenrijk is voor honden een van de best toegankelijke landen van Europa, en dat maakt bergvakanties mogelijk die elders niet kunnen.

In de meeste kabelbanen mogen honden mee, aangelijnd en soms met muilkorf. Vaak is het gratis of kost het een klein bedrag; bij een aantal banen zit het bij de gastenkaart in.

Wat dat oplevert: je gaat met de kabelbaan omhoog en loopt naar beneden, wat voor een hond met een gewricht dat niet meer alles kan de manier is om toch de bergen in te gaan.

In treinen mag de hond mee tegen een halve prijs; kleine honden in een tas reizen gratis. In bussen geldt hetzelfde principe.

Wat je nagaat bij de kabelbaan: of open stoeltjesliften honden toelaten, want dat is lang niet overal zo, en met een hond op schoot op een stoeltjeslift is riskant.

Wat op de hut geldt: veel berghutten laten honden toe in het gastlokaal, maar niet overal en zelden in het slaapgedeelte. Bel vooruit als je een huttentocht plant.

En neem een opvouwbare drinkbak mee; de bronnen op de route zijn er, maar niet altijd waar je ze nodig hebt.

Het vakantiehuis met hond

Het Oostenrijkse aanbod is voor hondenbezitters ruim, en dat komt door het type verhuurder.

De meeste vakantiewoningen zijn in particuliere handen, vaak bij een boerderij, en daar is een hond geen uitzondering maar de normaalste zaak.

Wat je nagaat: hoeveel honden zijn toegestaan, en wat de toeslag per hond per week is.

Of het terrein omheind is. In de dalen zijn de erven vaak open en grenzen ze aan wei of bos; een hond die niet blijft, staat zo bij het vee.

Of de hond mee mag naar binnen en op welke verdieping je slaapt, want een oud boerenhuis heeft steile trappen die voor een oudere hond zwaar zijn.

Wat er vaak wel is: een buitenkraan om modderpoten af te spoelen, en een plek om natte spullen te drogen.

Wat je vraagt bij een boerderij: of er eigen honden lopen en of er vee op het erf staat, want dat bepaalt of jouw hond los kan.

En kijk of het huis niet pal aan een doorgaande weg ligt; in de dalen liggen veel huizen aan de enige weg door het dal, en die is 's zomers druk.

Waar de hond mag zwemmen

Aan de Oostenrijkse meren is zwemmen voor honden geregeld, alleen niet overal.

In de meeste Strandbäder, de omheinde badplekken met gras en steiger, zijn honden niet toegestaan. Dat is de regel en er wordt op gelet.

Wat er wel is: aangewezen Hundestrände of Hundebadeplätze, vrijwel bij elk groot meer. In Karinthië liggen ze bij de Wörthersee, de Ossiacher See en de Faaker See, in Salzburgerland bij de Zeller See en de Mondsee.

Wat je verder kunt doen: aan de wilde oevers en aan de rivieren mag de hond meestal gewoon het water in, zolang je niet in een natuurreservaat zit.

Wat je moet weten over bergmeren: het water is koud, ook in augustus, en een hond die er lang in ligt koelt sneller af dan je denkt.

Wat je vermijdt: blauwalg, die in warme zomers in ondiepe, stilstaande delen kan voorkomen. Als het water groen ziet of stinkt, houd de hond eruit.

En de rivieren in de Alpen zijn snel: een hond die achter een stok aan gaat in een gletsjerrivier komt in stroming terecht die zwaarder is dan hij lijkt.

Wandelen met hond in de bergen

Een bergwandeling is voor een hond zwaarder dan dezelfde afstand thuis, en dat wordt onderschat.

Wat de hoogte doet: honden hijgen om warmte kwijt te raken, en op een blootgestelde helling zonder schaduw wordt dat in de middag lastig. Loop 's ochtends.

Wat het gesteente doet: scherpe rots en klettersteig-achtige stukken snijden in de zolen. Neem een pootverband mee, en kijk de zolen na afloop na.

Wat je niet doet: een hond meenemen op een via ferrata of over ladders, en een hond in een rugzak dragen op een route waar hij niet zelf kan.

Wat wel goed werkt: dalwandelingen langs beken, de bewegwijzerde rondes vanaf de kabelbanen, en de themapaden, die vlak zijn en waar water is.

Wat je meerekent: veel toppen liggen in wildrustgebieden waar honden aangelijnd moeten, en in het najaar geldt in delen van Tirol een jachtseizoen waarin loslopende honden echt niet gewenst zijn.

En let op teken; die zitten tot ver boven de duizend meter in het gras, en Oostenrijk is een gebied waar tekenencefalitis voorkomt. Bespreek een middel met je dierenarts.

Welke streken het meest geschikt zijn

Niet elk Oostenrijks dal is voor een hond even prettig, en de keuze scheelt.

Karinthië heeft de warmste zomers en de meeste hondenstranden aan de meren, en is daarmee de beste keuze als je hond graag zwemt.

Salzburgerland ligt in het midden en combineert meren met bergen; Zell am See en de Lungau zijn er ruim opgezet.

Tirol heeft de meeste kabelbanen die honden toelaten en de meeste wandelroutes, maar het water is er koud en de dalen zijn druk.

Het Salzkammergut heeft veel meren dicht op elkaar, en veel oevers zijn openbaar.

Vorarlberg en het Bregenzerwald zijn rustiger en groener, met minder vee op de laaggelegen paden.

Wat de vuistregel is: hoe lager je zit, hoe warmer het is en hoe meer weiland met vee; hoe hoger, hoe koeler en hoe kaler.

En kies een dal met een dalwandeling langs het water, want dat is de route die je met een hond elke dag kunt lopen.

Wanneer ga je

Augustus komt op het hooggelegen meetpunt op 19,1 graden bij 16,0 regendagen, juli op 19,0 bij 18,9 en juni op 17,7 bij 19,4. In de dalen is het warmer, maar het aantal regendagen geldt overal.

Wat dat betekent voor een hond: het regent in de Alpen in de zomer bijna om de dag, meestal als middagbui. Wie 's ochtends loopt, heeft daar weinig last van, maar reken op natte honden en neem handdoeken mee.

Oktober is met 12,4 regendagen de droogste maand en september komt op 15,1 dagen; september is voor een hond de aangenaamste maand van het jaar, met koelere lucht, minder vee op de hoge weiden en minder mensen op de paden.

Wat de zomer lastig maakt: in juli en augustus staat het vee op de alm, en dat is precies de periode waarin de meeste conflicten ontstaan. Vanaf half september wordt het vee naar beneden gehaald, met de Almabtrieb als feest in de dorpen.

Wat de winter biedt: sneeuw, en veel honden vinden dat het mooiste wat er is. Maar de wandelpaden zijn dan beperkt en op langlaufloipes zijn honden vrijwel overal verboden.

En in het voorjaar, voor half juni, liggen de hoge paden nog onder sneeuw.

Wat het kost

Een vakantie met hond in Oostenrijk kost weinig meer dan zonder, maar de reis is er wel een.

Wat er bij de huur bij komt: een toeslag per hond per week, en soms een hogere borg.

Wat de reis kost: het Oostenrijkse vignet, en op een aantal bergwegen aparte tol. Let op de wettelijke bedenktijd bij het digitale vignet, dat pas na achttien dagen ingaat tenzij je uitdrukkelijk afziet van het herroepingsrecht.

Wat de kabelbanen kosten: per hond een klein bedrag, en bij een gastenkaart soms niets. Vraag ernaar bij de bergstation-kassa, want het staat zelden op de prijslijst.

Wat je ter plekke uitgeeft: hondenvoer is er gewoon te koop, maar niet elk merk; neem mee wat je hond gewend is.

Waar je op bespaart: een gemeente kiezen met een royale gastenkaart, en buiten de Nederlandse en Duitse schoolvakanties boeken.

En reken op contant geld voor de kleine dingen: bij particuliere verhuurders en op berghutten is kaartbetaling nog altijd niet vanzelfsprekend.

Wat je nagaat voordat je boekt

Deze punten bepalen of het met een hond een goede week wordt.

Hoeveel honden laat het huis toe, en wat kost de toeslag.

Is het erf omheind, of grenst het direct aan weiland.

Staat er vee op de weiden rond het huis, en zijn er dalwandelingen zonder vee.

Laten de kabelbanen in dit dal honden toe, en zit dat bij de gastenkaart.

Is er een hondenstrand of vrije oever bij een meer in de buurt.

Ligt het huis aan de doorgaande weg door het dal.

Zijn de rabiësvaccinatie en de chipregistratie in orde, met eenentwintig dagen tussen prik en vertrek.

En neem een korte lijn, een muilkorf, een drinkbak en een tekenverwijderaar mee.

Wat er tegenover al dat nakijken staat: een land waar de hond mee mag in de trein, in de kabelbaan en op de hut, waar het in de zomer koel genoeg is om de hele dag te lopen, en waar water nooit ver weg is. Voor een hond die graag beweegt, is dat een van de betere bestemmingen van Europa.

Samengesteld uit ons actuele aanbod van 16.813 woningen hond welkom in Oostenrijk.