Wandelen in Dovrefjell en Bymarka bij Trondheim

Deze twee wandelgebieden liggen niet naast elkaar

Bymarka begint aan de rand van Trondheim en is met de tram bereikbaar. Dovrefjell ligt ongeveer 150 kilometer zuidelijker, twee tot tweeënhalf uur rijden, en is hooggebergte. Ze worden vaak in één adem genoemd, maar je doet ze niet op dezelfde dag. Dit artikel behandelt ze apart: wat je in een middag vanuit de stad kunt lopen, en waarvoor je die rit naar het zuiden maakt.

Bymarka begint aan het eind van de tramlijn

Ten westen van Trondheim ligt een bos- en heidegebied van ongeveer 80 vierkante kilometer met meren, gemarkeerde paden en hutten. Je komt er met de tram die vanaf het centrum in een half uur naar de bosrand rijdt; het is de noordelijkste tramlijn ter wereld. Vanaf de eindhalte lopen de routes meteen weg. Een kaartje kost rond de 40 kroon, ongeveer drie euro. Bij de halte staat een restaurant met terras dat over de stad en de fjord kijkt, doorgaans open van de late ochtend tot in de avond.

Gråkallen en het meer zijn de twee standaardrondjes

De Gråkallen is met 552 meter het hoogste punt van het gebied en vanaf de eindhalte in ongeveer een uur te belopen, over een brede grindweg die geleidelijk stijgt. Boven sta je op kaal rotsplateau met zicht op de fjord. Het meer Storvatnet ligt vlakbij en heeft een rondje van enkele kilometers langs de oever, vlak en makkelijk. Bij elkaar vult dat een halve dag. In de winter worden deze paden geprepareerd als langlaufloipe en is wandelen erop niet de bedoeling.

Dovrefjell is hoogvlakte, geen bos

Het nationale park Dovrefjell-Sunndalsfjella beslaat ruim 1.600 vierkante kilometer en ligt grotendeels boven de boomgrens, op 900 tot 2.200 meter. Het landschap is open, steenachtig en kaal, met uitzicht dat kilometers ver reikt. Dat maakt het weer bepalend: er is geen beschutting, en wind, mist en regen slaan er in een half uur toe, ook in juli. Neem winddichte kleding, kaart en kompas mee en vertrouw niet alleen op je telefoon. De treinen van de Dovrebaan stoppen bij Hjerkinn, Kongsvoll en Oppdal aan de rand van het park, wat het zonder auto bereikbaar maakt.

De muskusossen zijn hier neergezet

Op de hoogvlakte leeft een populatie muskusossen die niet oorspronkelijk Noors is: de dieren zijn in de jaren dertig en opnieuw in 1947 vanuit Groenland uitgezet. Volgens de beheerders schommelt de stand rond de tweehonderd tot driehonderd dieren. Ze zijn met een verrekijker vaak vanaf de gemarkeerde paden te zien, als donkere blokken op de open helling. Begeleide tochten van vijf tot zes uur worden vanaf de dorpen langs de spoorlijn aangeboden voor grofweg 500 tot 700 kroon per persoon, en die gidsen weten waar de kudden lopen.

De afstandsregel is geen formaliteit

Voor muskusossen geldt een minimumafstand van 200 meter. Dat klinkt overdreven bij een dier dat rustig staat te grazen, maar een volwassen stier weegt tot 350 kilo, kan korte afstanden hard rennen en heeft in dit gebied meerdere keren mensen aangevallen, met dodelijke afloop. Let op: honden zijn een risicofactor, want de dieren reageren op ze alsof het wolven zijn. In het broedseizoen van vogels geldt bovendien een aanlijnplicht van april tot augustus. Wie de dieren dichterbij wil zien, doet dat met een telelens of een gids, niet te voet.

Snøhetta is de grote tocht

De top van 2.286 meter is de hoogste van Noorwegen buiten Jotunheimen. Vanaf de hut die als startpunt dient is het ongeveer acht kilometer klimmen, met zes tot acht uur heen en terug en ruim duizend hoogtemeters. In de zomermaanden rijdt een pendelbus vanaf de weg naar dat startpunt, wat de dag aanzienlijk korter maakt; hij rijdt niet het hele jaar. Sneeuwvelden liggen er tot ver in juli. Dit is een tocht voor wie in de bergen thuis is, niet voor een spontane middag.

Het uitzichtpaviljoen is de korte versie

Bij Hjerkinn staat Viewpoint Snøhetta, een houten paviljoen dat als uitkijkpunt over de hoogvlakte is gebouwd, met een golvende binnenwand en een glaswand die op de Snøhetta gericht is. Het won internationale architectuurprijzen en is gratis toegankelijk. Je loopt er vanaf de parkeerplaats in ongeveer twintig minuten naartoe over een vlak pad van anderhalve kilometer. Voor wie de bergen wil zien zonder te klimmen, of met kleine kinderen reist, is dit het beste half uur van het gebied.

Praktisch

Trondheim heeft een luchthaven met verbindingen via Oslo of Kopenhagen; vanuit Oslo rijdt de trein er in zes tot zeven uur naartoe en stopt onderweg aan de rand van Dovrefjell. Noorwegen betaalt met kronen, reken op ongeveer elf tot twaalf kroon per euro, en het land is duur: neem eten mee in plaats van onderweg te kopen. Juli tot september is het wandelseizoen op de hoogvlakte; daarvoor ligt er nog sneeuw en zijn de bruggen soms niet geplaatst. Bymarka is het hele jaar te gebruiken, in de winter op ski's. Overnachten in de natuur mag onder het recht van vrije toegang, maar in het nationale park gelden extra regels over vuur en kamperen; die staan bij de ingangen aangegeven.