Vakantiehuisje huren in Azoren

Wat je moet weten over Azoren

De Azoren zijn negen Portugese eilanden midden in de Atlantische Oceaan, ongeveer veertienhonderd kilometer ten westen van Lissabon, en ze horen tot Europa zonder er ook maar iets van weg te hebben.

Wat ze zijn: vulkaantoppen die uit een oceaan van vierduizend meter diep omhoogsteken, met kratermeren, warmwaterbronnen, koeienweiden tot aan de klifrand en hortensia's als afscheiding tussen de percelen.

Het weer, gemeten bij Ponta Delgada op São Miguel: augustus komt op 24,9 graden bij 13,9 regendagen, juli op 23,5 bij 13,3 en dat is met vierenveertig millimeter de droogste maand, en januari blijft op 16,8 graden bij 15,4 regendagen. December is met zeventien regendagen en 158 millimeter de natste maand.

Wat er te kiezen valt: een vakantiehuis van lavasteen op het platteland, een appartement in Ponta Delgada of Angra do Heroísmo, een huisje bij een boerderij, of een vakantiewoning met uitzicht op de oceaan. Overnachten voor één nacht kan overal in de pensions, waar een losse overnachting gewoon te boeken is; een vakantiehuisje huren gaat er per week.

Wie hier een vakantie plant, moet één ding accepteren: het weer doet wat het wil, en dat is de prijs voor alles wat er verder is.

Negen eilanden en welke je kiest

De eilanden liggen over zeshonderd kilometer verspreid en lijken niet op elkaar.

São Miguel is het grootste en het drukst bezocht, met Ponta Delgada, de kratermeren van Sete Cidades en de warmwaterbronnen van Furnas. Wie één eiland doet, doet dit.

Terceira heeft Angra do Heroísmo, een havenstad op de Werelderfgoedlijst, en een landschap van weiden en vulkaanschouwen; je kunt er in een lavatunnel afdalen.

Pico wordt beheerst door de berg die er zijn naam aan geeft: met 2.351 meter de hoogste van Portugal, en op heldere dagen vanaf de buureilanden te zien.

Faial ligt ernaast, met de jachthaven van Horta waar zeilers die de oceaan oversteken al decennia een schildering op de kade achterlaten.

São Jorge is een langgerekte rug met fajãs, vlakke stukjes land onder de kliffen die door instortingen zijn ontstaan.

Graciosa, Flores, Corvo en Santa Maria zijn de kleinste en stilste; Flores geldt als het groenste en het verste weg.

Wat de vuistregel is: één eiland per week. Wie er twee wil, plant een binnenlandse vlucht en niet een veerboot, want die vaart onbetrouwbaar buiten de zomer.

Het weer: waarom het hier zo vaak regent

Dit is het eerste wat je moet begrijpen, want het bepaalt hoe je je week indeelt.

Wat de cijfers zeggen: dertien tot zeventien regendagen per maand, het hele jaar door. Zelfs in de droogste maand, juli, regent het op dertien dagen.

Waarom dat zo is: de eilanden liggen midden op de oceaan, waar de fronten van de Atlantische depressies langskomen, en de bergen dwingen die lucht omhoog.

Wat het in de praktijk betekent: het regent zelden een hele dag. Het weer wisselt per uur en per kant van het eiland. Aan de zuidkant kan de zon schijnen terwijl de noordkant in de wolken zit, en een half uur later is het omgekeerd.

Wat je dus doet: geen plan maken voor de hele dag, maar 's ochtends kijken waar het opklaart en dat kant op rijden. De afstanden zijn klein genoeg om dat te kunnen.

Wat het oplevert: het is er groen zoals nergens anders in Europa, en de watervallen lopen het hele jaar.

Wat de temperatuur doet: die schommelt nauwelijks. Tussen de koudste en de warmste maand zit maar acht graden verschil, en het vriest er nooit.

En neem een regenjas mee, ook in augustus, en geen paraplu, want het waait.

São Miguel: kratermeren en warm water

Het grootste eiland heeft de bekendste beelden en die zijn de reis waard.

Sete Cidades is een krater van vijf kilometer doorsnede met twee meren erin, waarvan er een groen is en een blauw. Vanaf het uitzichtpunt Vista do Rei kijk je er recht op, mits het niet in de wolken hangt, en dat is de helft van de tijd wel zo.

Lagoa do Fogo ligt hoger en is onbebouwd; je daalt er te voet naartoe af.

Furnas ligt in het oosten en is de vulkanisch actieve hoek: er borrelen fumarolen midden in het dorp, er zijn zwavelbronnen, en er is een botanische tuin met een badhuis waar je in ijzerhoudend water van achtendertig graden zit, dat je kleding oranje kleurt.

Wat er verder is: Ribeira Grande aan de noordkust, de watervallen bij Salto do Prego, en de theevelden.

Wat je meerekent: de wegen zijn goed maar bochtig, en het eiland is vijfenzestig kilometer lang; van Ponta Delgada naar Furnas is drie kwartier.

Wat je nagaat: bij de bekende uitzichtpunten is parkeren beperkt en in de zomer vol.

En ga vroeg naar Sete Cidades, want de wolken komen meestal in de loop van de ochtend.

Eten uit de grond

Op de Azoren wordt gekookt met de aarde zelf, en dat is geen folklore maar dagelijkse praktijk.

Wat de cozido das Furnas is: een stoofpot van rundvlees, varkensvlees, kip, worst, kool, wortel en aardappel, in een pan gedaan, in een doek gewikkeld en in een gat in de grond gezet bij het meer van Furnas. De vulkanische bodem doet de rest, in vijf tot zes uur.

Hoe dat werkt: de restaurants hebben genummerde gaten bij de Lagoa das Furnas; 's ochtends worden de pannen ingegraven en rond het middaguur weer opgegraven, en dat opgraven is een bezienswaardigheid op zich.

Wat je erbij moet weten: je bestelt het van tevoren bij een restaurant, want het gaat niet spontaan.

Wat er verder wordt gegeten: rundvlees, want de eilanden zitten vol koeien en de bifes zijn er uitstekend; verse vis en limpets, schelpen die van de rotsen worden gehaald en met knoflook worden gegrild.

Wat er verder groeit: ananas, gekweekt onder glas op São Miguel in een teelt die maanden duurt en die nergens anders zo gebeurt; en passievrucht, waarvan likeur wordt gemaakt.

Wat de kaas is: die van São Jorge, een harde kaas die maanden rijpt en die op alle eilanden op tafel staat.

En het bier heet Especial en komt van Terceira.

De thee van Gorreana

Dit is het feit dat vrijwel niemand kent en dat op de noordkust van São Miguel staat.

Wat er is: Chá Gorreana, een theeplantage die sinds 1883 onafgebroken in bedrijf is. Het is de oudste theeplantage van Europa.

Waarom hier: het microklimaat van de noordkust, met vocht, mist en zure vulkanische grond, blijkt voor theestruiken te werken. Op het hoogtepunt lagen er tweeënzestig plantages op dat stuk kust.

Wat ervan over is: twee. Gorreana en het kleinere Porto Formoso ernaast.

Wat je er doet: door de velden lopen, de fabriek in met machines uit de negentiende eeuw die nog draaien, en gratis thee proeven.

Wat er gemaakt wordt: zwarte en groene thee, en kleine hoeveelheden oolong en witte thee, samen tientallen tonnen per jaar.

Wat je ervan meeneemt: pakken thee die op het vasteland lastig te krijgen zijn.

En het bezoek is gratis, wat op een eiland waar bijna alles gratis is toch nog opvalt.

Walvissen en dolfijnen

De Azoren zijn een van de beste plekken ter wereld om walvissen te zien, en dat heeft met de diepte te maken.

Wat de reden is: de eilanden zijn bergtoppen, en op een paar kilometer uit de kust is het water al duizenden meters diep. Daardoor komen diepzeesoorten dicht bij land.

Wat er voorkomt: potvissen het hele jaar, en in het voorjaar trekken blauwe vinvissen en gewone vinvissen langs, wat ze tot de grootste dieren maakt die je hier kunt zien. Daarnaast tuimelaars, gevlekte dolfijnen en griends.

Hoe het gaat: vanaf de kust staan uitkijkposten, de vigias, waar iemand met een verrekijker de zee afspeurt en de boten per radio doorgeeft waar hij een blaas ziet. Dat systeem stamt uit de walvisvangst en wordt nu voor het kijken gebruikt.

Wat de geschiedenis is: tot 1984 werd hier nog met open sloepen op potvissen gejaagd; de musea in Lajes do Pico en op Faial vertellen dat verhaal.

Wat je nagaat: de tochten gaan alleen bij goed weer, en in de winter vallen ze regelmatig uit. Boek aan het begin van je week, zodat je kunt herplannen.

Wat je meeneemt: een jas, want op zee is het koud, en pillen als je snel zeeziek wordt, want de oceaan is er zelden vlak.

En de operators werken met een gedragscode voor de afstand tot de dieren; kies er een die dat naleeft.

Pico, Faial en de wijn op lava

De middengroep van eilanden ligt dicht bij elkaar en is met een korte veerboot verbonden.

Wat Pico is: één berg in de oceaan, 2.351 meter hoog, en de hoogste van Portugal. Wie hem beklimt, doet dat met een gids of met een registratie bij de parkpost, en het is vier tot vijf uur omhoog.

Wat er aan de voet ligt: wijngaarden in currais, kleine vierkanten omgeven door muurtjes van lavasteen die de wind keren en de warmte vasthouden. Duizenden van die vakjes vormen een raster dat vanaf de lucht op een netwerk lijkt, en het staat sinds 2004 op de Werelderfgoedlijst.

Wat er groeit: verdelho, een witte druif, waarvan al eeuwen wijn wordt gemaakt die tot in Rusland werd verscheept.

Wat Faial is: het buureiland met Horta, waar zeilers die de Atlantische Oceaan oversteken aanleggen. Op de kade schildert elke bemanning een tekening met haar naam, en volgens de overlevering brengt het ongeluk om dat niet te doen.

Wat er verder op Faial ligt: de Capelinhos, een vulkaan die in 1957 en 1958 uitbarstte en het eiland groter maakte; een vuurtoren staat er half in de as begraven, met een bezoekerscentrum ondergronds.

Wat de overtocht is: van Horta naar Madalena op Pico is een half uur met de veerboot, en die vaart het hele jaar.

En vanaf Faial kijk je op Pico, wat op een heldere avond het mooiste uitzicht van de archipel is.

Wat voor vakantiehuis huur je hier

Het aanbod is kleinschalig en van een ander soort dan op het Portugese vasteland.

Het stenen huis is de kenmerkende vorm: een oud boerenhuis van basalt, verbouwd tot vakantiewoning, met dikke muren en uitzicht over de weiden naar zee.

Het appartement in Ponta Delgada of Angra is de tweede, en dat is de goedkoopste categorie.

Het huisje bij een boerderij is de derde, en op de kleinere eilanden is dat vaak het enige aanbod.

Wat er zeldzaam is: een vakantiepark of resort in de zin die je van de Algarve kent. Er zijn een paar hotels met zwembad, maar het aanbod is overwegend particulier.

Wat je nagaat: of er verwarming of een ontvochtiger is, want de luchtvochtigheid is hier hoog en huizen worden klam; of er een droger is, want was droogt buiten niet; en hoe steil en smal de weg naar het huis is.

Wat je verder nagaat: of er een zwembad is en of het verwarmd is, want een onverwarmd bad komt hier zelden boven de eenentwintig graden.

En kijk waar op het eiland je zit: de zuidkust is droger en zonniger dan de noordkust, en dat scheelt op de Azoren echt.

Hoe je er komt en wat het kost

De reis is eenvoudiger geworden dan hij lang was.

Wat de vliegtijd is: vanaf Nederland ongeveer vier tot vijf uur naar Ponta Delgada, met een overstap in Lissabon of Porto, en in de zomer met directe vluchten.

Wat het tijdsverschil is: twee uur terug ten opzichte van Nederland.

Wat je ter plekke nodig hebt: een huurauto. Er rijden bussen, maar die zijn op de schooltijden afgestemd en brengen je niet bij de uitzichtpunten.

Wat het tussen de eilanden kost: binnenlandse vluchten van een half uur, die betaalbaar zijn als je ze vooruit boekt; en veerboten, die in de zomer tussen alle eilanden varen en in de winter alleen tussen de middengroep.

Wat de accommodatie kost: aanzienlijk minder dan op de Canarische Eilanden of Madeira, met juli en augustus als duurste maanden.

Wat je ter plekke uitgeeft: eten is goedkoop en de porties zijn groot; vis en rundvlees kosten er een fractie van wat ze in Nederland kosten.

Wat er duur is: benzine, en de tochten op zee.

En er is geen toeristenbelasting van betekenis, al heffen enkele gemeenten inmiddels een klein bedrag per nacht.

Wanneer ga je

Augustus is met 24,9 graden de warmste maand en telt 13,9 regendagen; juli komt op 23,5 graden bij 13,3 dagen en vierenveertig millimeter, en dat is de droogste maand van het jaar.

Wat dat betekent: juli en augustus zijn de beste maanden voor wie zon wil, en het is dan ook het drukst en het duurst. September en oktober zijn nog warm, met 23,8 en 21,5 graden, maar aanzienlijk natter.

Wat de winter biedt: zeventien graden in januari, wat mild is, maar met vijftien tot zeventien regendagen per maand en veel wind. Voor wandelen is dat te doen; voor stilzitten niet.

Wat het voorjaar biedt: mei en juni zijn groen en bloeiend, met de hortensia's die vanaf eind juni langs alle wegen staan.

Wat het walvisseizoen is: het hele jaar voor potvissen, en april tot juni voor de grote vinvissen die langstrekken.

Wat je meerekent: het zeewater komt in augustus en september op zijn warmst, rond de tweeëntwintig graden, en is de rest van het jaar fris.

En de kans op een dag waarop je alle eilanden vanaf een uitzichtpunt ziet liggen, is klein; wie hem krijgt, laat alles vallen en gaat de berg op.

Tips en wat je nagaat

Deze tips en punten bepalen of een week op de Azoren bevalt.

Welk eiland kies je, en heb je genoeg aan één.

Heb je een huurauto geboekt, en is die geschikt voor bergwegen.

Is er een ontvochtiger of verwarming in het huis, en is er een wasdroger.

Zit je aan de zuidkust of aan de noordkust van het eiland.

Heb je de cozido en de walvistocht vooraf gereserveerd, en heb je speling in je planning voor slecht weer.

Is er zwemwater in de buurt, want de kust is grotendeels rots met natuurlijke zwembaden en weinig zand.

Wat de eerlijke nadelen zijn: het regent hier vaker dan waar ook in Zuid-Europa, ook in de zomer; de zon is nooit gegarandeerd; er zijn nauwelijks zandstranden; de veerboten vallen uit; en zonder auto kom je nergens. Het is bovendien geen bestemming om stil te zitten.

Wat daar tegenover staat: kratermeren, walvissen op een uur varen van de kust, eten dat in de grond gaart, de oudste theeplantage van Europa, en een landschap dat groener is dan Ierland met de temperatuur van Zuid-Europa. Voor wie het weer op de koop toe neemt, is er in Europa weinig dat hierop lijkt.

Samengesteld uit ons actuele woningaanbod, OpenStreetMap, Wikipedia en Wikivoyage (CC BY-SA) en Open-Meteo-klimaatdata.