Marmaris per boot verkennen langs eilanden, baaien en snorkelplekken

De baai van Marmaris is vanaf het water een ander gebied

Over land is Marmaris één stad met twee badplaatsen ernaast; vanaf het water is het een reeks baaien, eilandjes en stukken kust waar geen weg naartoe loopt. De boot is hier dus geen extraatje maar de enige manier om het grootste deel van de omgeving te zien, en de kade ligt er elke ochtend vol mee. Dit artikel legt uit welke tochten er zijn, wat ze kosten, hoe u de juiste boot kiest en wat u van het snorkelen wel en niet moet verwachten. Dat laatste eerlijk, want daarover beloven de folders meer dan het water waarmaakt.

De baaientocht is de klassieker voor de eerste dag

De standaardtocht vaart de baai van Marmaris rond met drie of vier zwemstops in baaien die over land niet of nauwelijks bereikbaar zijn, met lunch en frisdrank aan boord. De meeste boten vertrekken tussen 9.30 en 10.30 uur van de kade en zijn rond 17.00 uur terug, en de prijs ligt per persoon op enkele tientjes. Het water in de stops is helder en kalm, want de baai ligt beschut achter de bergen. Kies een plek aan boord met schaduw, want acht uur op zee verbrandt sneller dan een dag strand. En reken op verkopers langs de hele kade; boeken voor de volgende ochtend kan vrijwel altijd nog dezelfde avond.

Kies de boot op het programma, niet op de prijs

De boten aan de kade lijken op elkaar, maar er varen drie soorten door elkaar: rustige familieboten, piratenschepen met animatie voor kinderen, en feestboten waar de muziek de hele dag doorgaat. Alle drie kosten ze doorgaans 25 tot 40 euro per persoon; de prijs zegt dus vrijwel niets, het programma alles. Wie rust zoekt en op een feestboot belandt, zit acht uur vast. Stel voor het boeken drie vragen: wat voor boot is het, hoeveel zwemstops zijn er, en zitten lunch en eventuele entrees in de prijs. Een boot die daar vaag over doet, slaat u over. De zaken met een vaste kraam en een fotoboek van het schip zijn doorgaans de betrouwbaardere keuze dan de losse verkopers op de boulevard.

Cleopatra-eiland is de beroemdste tocht, met bijkomende kosten

De bekendste dagtocht gaat naar Sedir-eiland in de Golf van Gökova, beter bekend als Cleopatra-eiland, zo'n 22 kilometer varen: een strandje van opvallend fijn, licht zand met daarachter de resten van een antieke stad, compleet met theater. Volgens de overlevering liet Marcus Antonius het zand voor Cleopatra aanvoeren; de wetenschap houdt het op een zeldzame lokale zandsoort, en juist daarom is het strand beschermd. Let op twee dingen. De toegang tot het eiland, volgens de tariefborden zo'n 13 euro per persoon vanaf 8 jaar, zit lang niet bij elke tour in de prijs. En zand meenemen is verboden, met controle; op het fijnste deel gelden regels voor tassen en schoenen. De tocht duurt met vervoer erbij een volle dag van ongeveer acht uur.

De watertaxi is de kleine boottocht die iedereen vergeet

Naast de dagtochten vaart er gewoon lijnvervoer over het water: watertaxi's tussen Marmaris, Içmeler en Turunç, doorgaans van 9.00 tot 20.00 uur, met vaste tarieven per persoon. De rit naar Turunç is drie kwartier langs de kust en is als uitzicht nauwelijks minder dan een betaalde tocht. Dit is de goedkoopste manier om een dag op het water te bouwen: heen met de watertaxi, een baai voor uzelf, terug met de dolmuş over de bergweg. Houd er rekening mee dat de taxi's bij harde wind niet varen en dat de laatste afvaart echt de laatste is; wie hem mist, gaat over de weg terug.

Bij Turunç ligt Amos, het theater met zeezicht

Een baai verder dan Turunç ligt Amos, de resten van een antieke stad op een kaap: stukken stadsmuur, tempelfundamenten en een klein theater dat nog overeind staat en uitkijkt over zee. U komt er per taxiboot vanuit Turunç, over de weg, of te voet via het kustpad, een klim van ongeveer 45 minuten. De combinatie is de moeite: een ochtend Amos, een middag op het strand van Turunç. Draag dichte schoenen voor het pad en neem water mee, want bij de ruïnes is niets te koop. Het theater is vrij toegankelijk, en juist doordat er geen kassa en geen hek staat, heeft u het geregeld voor uzelf.

Over snorkelen moet het eerlijke verhaal verteld

De folders beloven snorkelparadijzen, en dat verdient een kanttekening: dit is de Middellandse Zee, geen tropisch rif. Het zicht onder water is met 10 tot 15 meter prima, en u ziet zeebrasems, zeesterren en met geluk een octopus, maar koraal en kleurenpracht zoals in de Rode Zee zijn er niet. Wie met die verwachting afreist, komt bedrogen uit. Wat wel werkt: de rotsige randen van de zwemstops en de baaien bij Turunç, waar het zicht het best is. Neem uw eigen setje mee, want wat aan boord ligt is versleten en past half. En zwem bij de stops niet onder de boot door; de schroef en de ankerlijnen zijn de echte risico's, niet de zee.

Wat een week op het water kost

Wie elke dag wil varen, kan dat betaalbaar houden door af te wisselen: een grote dagtocht kost per persoon enkele tientjes plus eventuele entrees, de watertaxi een paar euro per rit. Een gezin van vier is voor de Cleopatra-tocht inclusief eilandentree al snel 120 tot 160 euro kwijt, terwijl een dag Turunç met watertaxi en strand voor een fractie daarvan kan. Turkije rekent in lira, maar op de kade hangen de prijzen vrijwel overal in euro's; betalen in lira is meestal gunstiger. Neem contant geld mee het water op, want aan boord en op de eilanden is pinnen zelden mogelijk.

Wanneer u gaat

Het vaarseizoen loopt van mei tot en met oktober. Juni en september zijn de beste maanden: 27 tot 32 graden, zeewater dat behaaglijk is en boten die nog niet vol zitten. In juli en augustus varen alle boten en delen ze de baaien met elkaar; wie dan gaat, kiest een vroege afvaart, want de eerste boot in de baai heeft het water voor zichzelf. In mei en oktober is het water frisser en het aanbod kleiner, maar de prijzen zijn dan het laagst en de kust op zijn rustigst. Van november tot en met april liggen de tochtboten stil; alleen het lijnvervoer vaart beperkt door. Controleer in de randmaanden het weerbericht, want bij harde wind blijven ook de dagtochten aan de kade.