Wandelen door dichte bossen en natuurparken in het Beierse Woud

Dit is het oudste nationale park van Duitsland

Het Nationaal Park Bayerischer Wald langs de Tsjechische grens is in 1970 als eerste van het land ingesteld en beslaat nu ruim 24.000 hectare. Samen met het aangrenzende Boheemse park aan de andere kant van de grens vormt het het grootste aaneengesloten beschermde bosgebied van Midden-Europa. Dat betekent bos, en dan honderd kilometer aan één stuk. Dit artikel behandelt de routes, de toppen en de praktische regels in het Beierse Woud, met lengtes, hoogteverschillen, prijzen en openingstijden.

Een groot deel van het bos is dood en dat is beleid

Na de stormen van 1983 en 1984 en de schorskeverplaag die daarop volgde, is besloten op ruim driekwart van het park niet in te grijpen: omgevallen en dode bomen blijven staan en liggen. Volgens de parkbeheerder is er inmiddels op duizenden hectares vanzelf nieuw bos opgekomen tussen de kale stammen. Op de hoge hellingen wandel je dus tussen grijze dode sparren met jonge bomen eronder. Dat is minder pittoresk dan de folder suggereert, en het is tegelijk de reden dat je hier zeearenden, spechten en kevers ziet die elders verdwenen zijn. Toegang tot het park is gratis.

De drie hoofdtoppen liggen tussen 1.373 en 1.456 meter

De Großer Arber haalt 1.456 meter, de Großer Rachel 1.453 en de Lusen 1.373. Alle drie zijn ze vanaf parkeerplaatsen in het dal in twee tot vier uur te belopen; de Lusen-route eindigt over een helling van losse blokken die uit de laatste ijstijd stamt. Toegang en parkeren zijn meestal gratis of kosten enkele euro's. De routes zijn 8 tot 14 kilometer met 500 tot 800 meter stijging over stenige paden. Naar de Arber rijdt vanaf Brennes ook een gondelbaan, waarmee een kaartje 15 tot 20 euro kost. Boven de 1.300 meter ligt van november tot april sneeuw.

Het boomtoppenpad bij Neuschönau eindigt in een toren van 44 meter

Bij Neuschönau aan de parkrand loopt een houten pad van 1.300 meter door de kronen van het bos, uitkomend in een houten toren van 44 meter waar je in een spiraal omhoog loopt. Entree kost rond de 12,50 euro voor volwassenen en minder voor kinderen; het is het hele jaar open, doorgaans van negen tot zes en in de winter korter. Reken op anderhalf uur. Het pad is vlak en met kinderwagen of rolstoel te doen, wat het een van de weinige echt toegankelijke uitjes van deze streek maakt.

Het wildpark is gratis en zeven kilometer lang

Naast dat boomtoppenpad ligt een terrein waar dieren die hier vroeger leefden in grote omheinde stukken bos worden gehouden: wolven, lynxen, wisenten, oerossen en elanden. Je loopt er over een rondweg langs. Toegang kost niets, ook niet in de zomer; alleen parkeren kost enkele euro's. Het rondje is ongeveer 7 kilometer en kost twee tot drie uur. De dieren zijn niet altijd zichtbaar, want de gebieden zijn groot; ga vroeg of tegen de avond, want dan zijn ze het actiefst. Bij Spiegelau ligt een tweede, kleiner wildgebied met hetzelfde idee.

De bergmeren liggen in gletsjerkommen

Aan de voet van de Arber liggen het Große en het Kleine Arbermeer in halfronde kommen die door ijs zijn uitgesleten; in het kleinste drijven eilandjes van veen die met de wind meebewegen. Onder de Rachel ligt het Rachelmeer in dezelfde soort kom. Toegang is gratis en parkeren kost 3 tot 5 euro. Vanaf de parkeerplaats is het grootste meer in tien minuten bereikt, het kleinste na een wandeling van 4 kilometer heen en terug. Zwemmen is er verboden, want de meren zijn beschermd. In de winter zijn ze bevroren en loopt er een geprepareerd pad omheen.

Met de gastenkaart reis je gratis met bus en trein

Wie in deze streek in een aangesloten accommodatie overnacht, krijgt bij aankomst een gastenkaart waarmee het openbaar vervoer in de hele regio gratis is, inclusief de bussen naar de wandelbeginpunten. Een dagkaart zou anders 8 tot 15 euro per persoon kosten. Dat is meer waard dan het klinkt, want veel routes zijn eenrichtingswandelingen van dal naar dal en zonder bus moet je terug naar je auto lopen. Vraag er bij het inchecken naar, want niet elke verhuurder biedt de kaart uit zichzelf aan. De bussen rijden van mei tot oktober het vaakst en in de winter beperkt.

De Goldsteig-route is 660 kilometer lang

Door het gebied loopt met de Goldsteig een gemarkeerde langeafstandsroute van ongeveer 660 kilometer, die zich bij Cham splitst in een noordelijke variant over de toppen en een zuidelijke door de dalen. Lopen kost niets en overnachten in de dorpen onderweg kost 50 tot 90 euro voor een tweepersoonskamer. Etappes zijn 15 tot 25 kilometer. Wie een week heeft, loopt een deel; de hoogste etappes zijn van juni tot oktober sneeuwvrij. Bij Bodenmais loopt de Wasserfallsteig-route langs de Rißlochfälle, waar het water over meerdere trappen ruim vijftig meter omlaag stort.

Praktisch

Vanuit Nederland rijd je in zeven tot negen uur naar deze streek; met de trein reis je via Neurenberg of Regensburg en stap je over op een streeklijn die tot Bayerisch Eisenstein aan de grens rijdt, waar het stationsgebouw precies over de landsgrens is gebouwd. Duitsland betaalt met de euro, maar in de kleine gasthuizen wordt vaak contant afgerekend. Mei tot oktober geeft 15 tot 25 graden in de dalen en enkele graden minder op de toppen; er valt hier 1.200 tot 1.800 millimeter neerslag per jaar. Van december tot maart is dit een langlaufgebied. Langs de Glasstraße, de route door de glasdorpen Zwiesel, Bodenmais en Frauenau, kun je bij regen glasblazers aan het werk zien. Let op dat het mobiele bereik in de bosdalen beperkt is, dus neem een papieren kaart mee.