Wandelen in de bergen van Aetolia-Acarnania

Dit is het grootste district van Griekenland en er wandelt bijna niemand

Aetolië-Acarnanië beslaat ruim 5.400 vierkante kilometer, meer dan enig ander district van het land, en ligt tussen de Golf van Korinthe en de Ambracische Golf. Er is geen bekende trekroute, geen hutten-netwerk en geen toeristische infrastructuur voor wandelaars. Dat is tegelijk het aantrekkelijke en het lastige eraan. Dit artikel zet op een rij wat er te lopen valt en wat je van tevoren moet regelen.

Het meer van Trichonida is het grootste natuurmeer van het land

Met ongeveer 98 vierkante kilometer wateroppervlak en een diepte tot 58 meter is dit meer aanzienlijk groter dan alles wat verder in Griekenland ligt. Het is omringd door olijfgaarden en dorpen die tegen de hellingen aan liggen. Rond het Trichonida-meer loopt een asfaltweg van ongeveer 60 kilometer, maar de aardigste routes zijn de oude verbindingspaden tussen de dorpen daarboven, door olijf- en eikenbossen; Petrochori aan de zuidoever is een gangbaar vertrekpunt. Die routes zijn twee tot vier uur lang en klimmen 200 tot 400 meter. Vanaf de hoogste dorpen kijk je over het hele meer, met het Arakynthos-gebergte aan de overkant.

Thermo koppelt een wandeling aan een heiligdom

Ongeveer 15 kilometer ten noordoosten van het meer ligt bij Thermo het Thermos, waar in de oudheid het bondsheiligdom van de Aetolische Bond stond, met een tempel voor Apollo waarvan de oudste delen uit de zevende eeuw voor Christus dateren, en een reeks zuilenhallen. De opgraving is te bezoeken en er zit een klein museum bij. Van daaruit lopen paden de heuvels in richting de bergdorpen. De combinatie van een archeologisch terrein zonder rijen en een middag in de bergen is hier goed te maken. Entree kost enkele euro's en het terrein is doorgaans van de ochtend tot de vroege middag open.

De Panaitoliko is de serieuze bergtocht

Deze bergketen loopt in het noordoosten van het district en komt tot ongeveer 1.924 meter. De hellingen zijn begroeid met dennen- en beukenbos tot rond de 1.600 meter; daarboven wordt het kaal en steenachtig. Een tocht naar de hoogste toppen kost zes tot acht uur heen en terug, met 900 tot 1.200 hoogtemeters vanaf de hoogste dorpen. Er zijn geen bemande hutten en onderweg geen water dat je zonder filter kunt drinken. Dit is een dag waarvoor je de route vooraf uitzet en niet op bewegwijzering rekent. Noordelijker gaat de Panaitoliko over in het Agrafa-gebergte en de Tzoumerka, waar de dorpen Syrrako en Kalarites aan de steenslag hangen.

De Acheloos snijdt de streek doormidden

Met ongeveer 220 kilometer is de Acheloos een van de langste rivieren van Griekenland. Hij vormt de grens tussen Aetolië en Acarnanië en is op meerdere plekken afgedamd, waardoor er lange stuwmeren in het dal liggen; de Arachthos verder oostelijk is de tweede grote rivier van de streek. Op een heuvel boven de rivier liggen de muren van Stratos, de hoofdstad van de Acarnaniërs met een van de grootste ommuurde oppervlaktes van deze streek; er staan nog kilometers muur, de resten van een theater en een tempel voor Zeus Stratios. Je loopt er vrij rond en meestal alleen. Vanaf de wallen kijk je over het dal.

Bij Messolonghi loop je op dijken door een lagune

Bij Messolonghi ligt een lagunengebied van ongeveer 150 vierkante kilometer, met zoutpannen, visgronden en de pelades, de houten hutten op palen. Het is een beschermd natuurgebied en een van de belangrijkste vogelgebieden van het land, met flamingo's en pelikanen. De paden zijn hier vlak: je loopt over de dijken tussen het water door, kilometers ver, zonder enige klim. In het najaar en het voorjaar is het vogelrijk; in de zomer is er geen schaduw en steken de muggen tegen de avond. Neem daar rekening mee als je tegen zonsondergang op de dijk wilt staan.

De markering is het zwakke punt

Let op: buiten een handvol lokale initiatieven zijn de paden hier niet of nauwelijks gemarkeerd, en oude muilezelpaden verdwijnen soms onder de begroeiing. Volgens wandelaars die de streek beschrijven, is een vooraf ingeladen route op een telefoon of gps hier geen luxe maar noodzaak. Reken daarnaast op herdershonden bij kudden: blijf staan, maak jezelf niet klein en loop rustig door zodra de herder ze terugroept. Papieren kaarten op bruikbare schaal zijn schaars; een kaart-app met offline gebied kost een paar tientjes per jaar en is hier het beste dat je kunt meenemen, want bereik is in de dalen wisselend. Neem op een dagtocht van vijftien kilometer minstens twee liter water mee, en reken op twintig tot dertig minuten extra per uur omdat je de route steeds moet controleren.

Wanneer je gaat

April, mei en oktober zijn de beste maanden: 18 tot 26 graden, groen landschap en water in de beken. In juli en augustus loopt het in de dalen op naar 35 graden en meer, en dan is wandelen alleen in de vroege ochtend verstandig. De winter is nat: dit is een van de regenrijkste delen van Griekenland en de Panaitoliko en de Vardousia krijgen sneeuw. Beken die in mei doorwaadbaar zijn, staan in januari te hoog. Voor de lagune geldt het omgekeerde: die is juist in de koude maanden op zijn best.

Praktisch

De streek is het makkelijkst te bereiken via Patras en de Rio-Antirriobrug over de Golf van Korinthe, of vanaf Athene in ongeveer drie uur rijden. Een eigen auto is hier praktisch onmisbaar: bussen rijden tussen de grotere plaatsen, maar bij de dorpen aan het meer en de bergpaden komt u er niet mee. Overnachten kan in Messolonghi, Agrinio of in kleine pensions bij de dorpen, voor 40 tot 70 euro per nacht. Griekenland betaalt met de euro. In de kleinere dorpen zit geen pinautomaat, dus neem contant geld mee voor de taverna's.