Vakantiehuis huren in Galicie

Wat je moet weten over Galicie

Galicië ligt in de noordwesthoek van Spanje, boven Portugal, met de Atlantische Oceaan aan twee kanten.

Wat het is: groen, heuvelachtig, met een diep ingesneden kust vol zeearmen, ruim tweeënhalf miljoen inwoners, een eigen taal en een landschap dat meer op Ierland lijkt dan op Andalusië.

Het weer hieronder komt uit het binnenland, want daar ligt het meetpunt. Augustus komt op 23,6 graden bij 7,3 regendagen en juli op 23,2 bij 6,7; dat zijn de twee droge maanden van het jaar. September zakt naar 20,4 graden bij 13,2 dagen, en oktober is met 273 millimeter bij 18,2 regendagen de natste maand. Januari blijft op 9,8 graden. Aan de kust is het milder, winderiger en 's zomers een paar graden koeler.

Wat er te kiezen valt: een stenen huis in een dorp, een vakantiewoning aan een ría, een appartement in een havenplaats, of een vakantiehuis in het groene binnenland. Een vakantiepark met een centrale koepel bestaat hier niet; wel zijn er kleine terreinen met losse huisjes en een gedeeld zwembad. Er staan op dit moment ongeveer 2.996 adressen in ons actuele aanbod voor deze streek.

Een vakantie in Galicië is een vakantie voor wie van eten, wandelen en ruwe kust houdt, en niet van gegarandeerde zon.

Waarom Galicië niet op de rest van Spanje lijkt

Wie hier vanuit de Costa Blanca of Andalusië naartoe rijdt, denkt in een ander land te zijn beland.

Wat er anders is aan het landschap: het is groen, het hele jaar door. Er is veel neerslag, er zijn bossen van eucalyptus en eik, en er lopen koeien in weiden met stenen muurtjes eromheen.

Wat er anders is aan de cultuur: Galicië heeft een eigen taal, het Galicisch, dat dichter bij het Portugees staat dan bij het Spaans. Straatnaamborden, menukaarten en plaatsnamen staan er meestal in. De doedelzak, de gaita, is hier een gewoon volksinstrument.

Wat je overal ziet staan: hórreos. Dat zijn granaatschuren van graniet of hout, op poten, met platte stenen als rattenkeringen. Ze staan naast vrijwel elk oud huis, en de langste zijn tientallen meters lang.

Wat er anders is aan de kust: geen lange rechte stranden met boulevards, maar zeearmen, kliffen, kleine baaien en vissersdorpen die nog steeds van de visserij leven.

Wat er anders is aan het toerisme: het is voor het overgrote deel Spaans en Portugees. In augustus is het aan de rías druk met eigen landgenoten, en de rest van het jaar is het rustig.

En wat er anders is aan het eten: hier draait het om zeevruchten, niet om paella. Meer daarover verderop.

De rías: het landschap dat de streek maakt

Het woord waar je hier alles aan afmeet is ría, en het is geen fjord ook al lijkt het erop.

Wat een ría is: een riviervallei die na de laatste ijstijd onder water is gelopen toen de zeespiegel steeg. Daardoor loopt zout water diep het land in, met beschutte oevers, veel getij en een enorme aanvoer van voedingsstoffen.

De Rías Baixas: de zuidelijke, bij Vigo en Pontevedra. Die zijn breder, zonniger, warmer, hebben de beste stranden en zijn het drukst. Hier liggen Bueu, Cangas do Morrazo, Boiro en Muros.

De Rías Altas: de noordelijke, boven A Coruña richting Ribadeo. Die zijn ruiger, kouder, leger en spectaculairder. Hier liggen Foz, Burela en O Vicedo.

Wat er in het water drijft: bateas, houten vlotten waaronder mosselen aan touwen groeien. Er liggen er duizenden in de rías, en Galicië is daarmee een van de grootste mosselproducenten ter wereld. Vanaf de kust zie je ze als donkere rechthoeken op het water liggen.

Wat het voor zwemmers betekent: het water is Atlantisch en dus koud, ook in augustus. In de beschutte binnenbochten van de zuidelijke rías is het merkbaar warmer dan aan de open kust.

Wat het voor wandelaars betekent: bijna elke ría heeft een gemarkeerd kustpad, en er loopt een lange route langs de hele kust, de Camiño dos Faros, van vuurtoren naar vuurtoren.

Waar je een vakantiehuis kiest

De streek is groot, en het verschil tussen de zuidkant en de noordkant is groter dan de kaart suggereert.

De Rías Baixas: rond Bueu, Cangas, Boiro en Muros. Dit is de warmste, zonnigste en best voorziene hoek, met de meeste stranden en restaurants. Ook de duurste in augustus.

De noordkust: Foz, Burela, O Vicedo en Camariñas. Rustiger, ruiger, goedkoper, met kliffen en lege stranden. Hier huur je vaker een vrijstaand huis met uitzicht dan een appartement.

Het binnenland: A Fonsagrada, Mondoñedo, Ordes en de dorpen rond Lugo. Groen, heuvelachtig, met stenen boerderijen. Dit is de goedkoopste hoek en de beste als je komt wandelen of de Camino loopt. Een vakantiehuisje voor twee personen kost hier een fractie van hetzelfde huisje aan de Costa Brava.

De wijnstreken: Leiro in het Ribeiro-gebied en Monforte de Lemos in de Ribeira Sacra, allebei diep in het binnenland aan rivierdalen.

Wat je afweegt bij het huren: een huis aan de kust betekent koud water maar wandelen en eten om de hoek; een huis in het binnenland is groter en goedkoper maar je rijdt drie kwartier tot een uur naar zee.

Wat je nakijkt: of er verwarming is. Ook in juni en september kan het hier fris en nat zijn, en een stenen huis zonder verwarming is dan koud. Een open haard is in deze streek geen sfeerelement maar functioneel.

Wat er verder van belang is: veel huizen staan aan smalle weggetjes met stenen muren aan weerszijden. Kijk de laatste kilometers na op de kaart voor je met een grote auto komt. Een losse overnachting is er in de steden en langs de Camino ruim voorhanden; in de dorpen kun je vrijwel alleen per week overnachten.

Santiago de Compostela en de botafumeiro

De hoofdstad van de streek trekt bezoekers om één reden, en die reden is al twaalf eeuwen dezelfde.

Wat het is: het eindpunt van de Camino de Santiago, de pelgrimsroutes die vanuit heel Europa naar het graf van de apostel Jacobus leiden. Het historische centrum staat op de werelderfgoedlijst.

Wat je ziet: een stad van graniet, met arcaden, pleinen en een kathedraal die aan vier verschillende pleinen grenst. De barokke voorgevel aan de Praza do Obradoiro is het beeld dat iedereen kent.

Wat het spektakel is: de botafumeiro, een reusachtig wierookvat dat aan een touw door het dwarsschip wordt gezwaaid. Het weegt sinds de restauratie van 2006 tweeënzestig kilo leeg, en acht mannen, de tiraboleiros, brengen het in beweging tot het bijna het gewelf raakt.

Wat je moet weten: het zwaait niet bij elke mis. Het gebeurt op bepaalde feestdagen en verder wanneer een groep ervoor betaalt, en de kathedraal publiceert dat vooraf. Kijk het na op de dag dat je gaat, want anders sta je er voor niets.

Wat er verder is: de daken van de kathedraal zijn met een gids te belopen, en het uitzicht daarvandaan over de stad is beter dan vanaf welk plein ook.

Wat je van de stad merkt: het is een universiteitsstad met veel studenten en veel goedkope eetzaken, en het regent er vaak. De arcaden in het centrum zijn er precies daarom.

De Costa da Morte en het Engelse kerkhof

De kust tussen A Coruña en Fisterra heet de kust van de dood, en die naam is verdiend.

Waarom: hier komen westelijke storm, sterke stroming en een rotsige kust bij elkaar, en op deze stukken zijn honderden schepen vergaan. De kust ligt bovendien op de vaarroute tussen Noord-Europa en de Middellandse Zee.

Wat er staat: een reeks vuurtorens, waarvan die op Cabo Fisterra de bekendste is. Dat kaap gold lang als het einde van de bewoonde wereld, en veel pelgrims lopen na Santiago door naar hier om de zonsondergang te zien.

Wat er ligt bij Camariñas: het Cemiterio dos Ingleses, het Engelse kerkhof. Op 10 november 1890 verging hier het Britse opleidingsschip HMS Serpent op de rotsen. Er waren drie overlevenden. Ruim honderdzeventig opvarenden, de meesten nog jongens, liggen begraven op een ommuurd stukje grond boven de branding, waar de pastoor van het naburige gehucht de dorpsbewoners voor mobiliseerde.

Wat je er nu vindt: een klein, kaal kerkhof aan een onverharde weg, met uitzicht op precies de plek waar het schip verging. Het is een van de indrukwekkendste plekken van Galicië en er staan zelden meer dan een paar mensen.

Waar Camariñas verder om bekendstaat: kantklossen. Er is een museum en er zit een lange traditie van vrouwen die op de stoep met klosjes werken.

Wat je moet weten voor je gaat: de wegen langs deze kust zijn smal en bochtig, en bij storm is het aan de kliffen echt gevaarlijk. Blijf op de paden.

De Islas Cíes, en de vergunning die je nodig hebt

Voor de kust bij Vigo liggen drie eilanden met een strand dat regelmatig in Europese lijstjes staat, en je komt er niet zomaar.

Wat het is: de Islas Cíes, onderdeel van het nationale park van de Atlantische eilanden. Het strand van Rodas is een witte boog tussen twee eilanden, met een lagune erachter en helder water.

Wat de regel is: je hebt een vergunning van de Xunta nodig. Die is gratis, maar verplicht. In het hoogseizoen, van 15 mei tot 15 september, geldt een dagplafond van 1.800 bezoekers voor de hele archipel; buiten die periode is het 450 per dag.

Hoe je het regelt: aanvragen via het platform autorizacionillasatlanticas.xunta.gal, tot negentig dagen vooruit. Je kiest een datum en het aantal personen en krijgt een code. Daarna koop je pas een bootkaartje, en dat kaartje wordt zonder die code niet verkocht.

Wat er misgaat: mensen boeken eerst de boot of komen op de dag zelf naar de haven. In juli en augustus zijn de plaatsen weken van tevoren weg.

Waar de boten vertrekken: Vigo, Cangas en Baiona.

Wat je er doet: wandelen naar de vuurtoren, zwemmen als je tegen koud water kunt, en vogels kijken. Er is één camping en verder geen overnachtingsmogelijkheid, dus vrijwel iedereen gaat op en neer op één dag.

Wat je meeneemt: eten en water. Er is één restaurant en dat is in het seizoen overbelast.

Eten: octopus, percebes en albariño

Dit is voor veel bezoekers de eigenlijke reden om terug te komen.

Het bekendste gerecht: pulpo á feira, octopus in schijven op een houten bord, met grof zout, olijfolie en paprikapoeder. Traditioneel op markten en feesten gekookt in grote koperen ketels.

Het duurste: percebes, eendenmossels, die van rotsen worden geplukt op precies het moment dat de golf zich terugtrekt. Het is een van de gevaarlijkste beroepen van Spanje, en dat zie je terug in de prijs.

De mosselen: die komen van de bateas in de rías en worden hier simpel gestoomd geserveerd. Ze zijn groot, goedkoop en beter dan wat je in Nederland kent.

De wijn: albariño uit de Rías Baixas, een frisse droge witte wijn die precies bij deze keuken past. Uit het binnenland komen godello en mencía, en het Ribeiro-gebied bij Leiro maakt al eeuwen wijn.

Wat de streek verder heeft: empanada, een platte gevulde taart met tonijn of vlees, en tarta de Santiago, een amandeltaart met een kruis van poedersuiker erop.

Waar je moet zijn: de markthallen van Santiago, A Coruña en Vigo, waar je vis kunt kopen en soms ter plaatse laten bereiden.

Wat je moet weten over de tijden: er wordt hier laat gegeten, met de keuken open vanaf een uur of negen 's avonds. In dorpen buiten het seizoen kan dat betekenen dat er maar één zaak open is.

Het binnenland: de Ribeira Sacra en de canyons

Wie alleen aan de kust blijft, mist het spectaculairste landschap van de streek.

Wat het is: de Ribeira Sacra, het gebied waar de rivieren Sil en Miño zich honderden meters diep door het gesteente hebben gesneden. Op de steile hellingen liggen wijnterrassen die met de hand worden bewerkt, want er kan geen machine bij.

Wat er staat: tientallen romaanse kerken en kloosters, waaraan het gebied zijn naam dankt. Sommige liggen zo afgelegen dat je er alleen via een doodlopende weg komt.

Wat je er doet: met een catamaran door de Sil-canyon varen, wat vanaf verschillende steigers wordt aangeboden, of naar een van de uitzichtpunten rijden.

Waar je slaapt: Monforte de Lemos is het grootste stadje van het gebied en heeft een klooster en een kasteelheuvel. Vanuit daar rijd je in een half uur de canyons in.

Wat er nog meer in het binnenland ligt: Lugo, met een volledig gesloten Romeinse stadsmuur van ruim twee kilometer waar je bovenop kunt rondlopen. Die muur staat op de werelderfgoedlijst en is de enige ter wereld die over de volle lengte compleet bewaard is gebleven.

En Mondoñedo, een klein bisschopsstadje met een kathedraal, ligt op de oude pelgrimsroute vanaf de noordkust.

Wat het betekent voor je planning: reken op langzame wegen. Dertig kilometer over een bergweg kost hier een uur.

Het weer per maand

Eerst het belangrijkste: het meetpunt ligt in het binnenland, op ongeveer vierhonderdvijftig meter, tussen Santiago en Lugo. Aan de kust is het door de oceaan milder in de winter, koeler op de warmste zomerdagen en een stuk winderiger.

De zomer: augustus komt op 23,6 graden bij 7,3 regendagen, juli op 23,2 bij 6,7. Dat zijn met afstand de droogste maanden van het jaar, en het is dan aangenaam warm zonder de hitte van Midden-Spanje. Voor wie niet tegen veertig graden kan, is dit een van de prettigste zomerbestemmingen van het land.

Juni: 19,6 graden maar met 14,8 regendagen. Dat is de verrassing van deze streek: juni is hier nog echt nat.

September: 20,4 graden bij 13,2 regendagen. Het water is dan op zijn warmst, maar de kans op regen is meer dan verdubbeld ten opzichte van augustus.

Het najaar: oktober is met 273 millimeter en 18,2 regendagen de natste maand van het jaar, december volgt met 242. Dat is meer neerslag in één maand dan Nederland in een heel kwartaal krijgt.

De winter: januari blijft op 9,8 graden overdag en 3,8 's nachts. Het vriest zelden aan de kust, maar in het binnenland en de bergen wel.

Wat je hieruit moet halen: het zomerseizoen is hier kort en scherp. Buiten juli en augustus moet je regen inplannen, en dat is precies de reden dat Galicië zo groen is.

Hoe je er komt

Dit is het grootste praktische bezwaar tegen deze bestemming, en het is eerlijk om daarmee te beginnen.

De rit: vanuit Nederland is het ruim twintig uur rijden, ongeveer tweeduizend kilometer. Dat is niet in één keer te doen. Reken op twee overnachtingen, bijvoorbeeld bij Bordeaux en bij Burgos of Salamanca.

De route: door Frankrijk naar Irun, dan langs San Sebastián en Bilbao over de noordkust, of binnendoor via Burgos. De noordkustroute is mooier en langzamer, de binnenroute sneller.

Wat het kost: Franse tol is fors, Spaanse snelwegen zijn deels tolvrij geworden. Reken de tol mee in je vergelijking met vliegen.

Vliegen: Santiago de Compostela heeft de meeste verbindingen, Vigo en A Coruña zijn kleiner. Vanuit Nederland zijn er in het seizoen directe vluchten op Santiago; buiten het seizoen vlieg je via Madrid of Barcelona.

Wat je ter plaatse nodig hebt: een auto. Er rijden treinen tussen de steden en er is een hogesnelheidslijn naar Madrid, maar de kust, de dorpen en de rías bereik je alleen met eigen vervoer.

Wat de wegen doen: de snelwegen langs de kust en naar het binnenland zijn goed, maar zodra je eraf gaat wordt het smal en bochtig. Alles duurt langer dan de kilometers suggereren.

Wat een alternatief is: de veerboot vanuit Engeland naar Santander of Bilbao, en dan nog vier uur rijden. Dat scheelt een dag rijden maar kost fors meer.

Praktisch, en de eerlijke nadelen

Wat je vooraf regelt: de vergunning voor de Islas Cíes als je daarheen wilt, en een afspraak bij een wijnhuis in de Rías Baixas of de Ribeira Sacra.

Wat je meeneemt: een regenjas en een trui, ook in juli. En schoenen met grip, want de kustpaden zijn glad.

Wat je moet weten over de taal: veel bordjes en menukaarten zijn in het Galicisch. Dat lijkt genoeg op het Spaans om te raden, maar plaatsnamen verschillen soms van wat je navigatie zegt.

Wat handig is: contant geld voor de kleine dorpsbars, en een tankstation opzoeken voor je het binnenland in gaat, want die staan hier ver uit elkaar.

Wat de eerlijke nadelen zijn: het is twintig uur rijden. Het regent veel, en buiten juli en augustus echt veel. Het water is koud, ook in augustus. Er is nauwelijks Nederlandstalige of Engelstalige service. En de dorpen langs de kust zijn functioneel en niet altijd schilderachtig; er staat veel naoorlogse bebouwing tussen.

Wat daar tegenover staat: een kust die je in Zuid-Europa nergens anders zo vindt, zeevruchten en witte wijn van een niveau dat je in Nederland niet betaalt, wandelpaden langs kliffen en vuurtorens, een pelgrimsstad die echt indruk maakt, en prijzen die ver onder die van de Middellandse Zeekust liggen. Voor wie een vakantie zoekt met eten, wandelen en ruwe natuur in plaats van gegarandeerde zon, is Galicië een van de beste hoeken van Spanje.

Samengesteld uit ons actuele woningaanbod, OpenStreetMap, Wikipedia en Wikivoyage (CC BY-SA) en Open-Meteo-klimaatdata.