Wijnroutes in de Languedoc met tips voor liefhebbers

Dit is naar oppervlakte de grootste wijnstreek van Frankrijk

Tussen de Rhône en de Spaanse grens ligt volgens de brancheorganisatie meer wijngaard dan in welke andere Franse streek ook: ruim 200.000 hectare op heuvels, terrassen en vlaktes, ongeveer een derde van het Franse areaal. De prijzen liggen daardoor lager dan elders. Dit artikel behandelt de deelgebieden van de Languedoc en de Roussillon, met wat er wordt gemaakt, wat het kost en wanneer je kunt komen.

Proeven is hier vaak gratis en zonder afspraak

Anders dan in Bordeaux of Bourgogne hoef je bij veel huizen niet vooruit te reserveren en kost proeven niets, zeker bij de coöperaties in de dorpen, die in deze streek een groot deel van de oogst verwerken. Reken op 5 tot 15 euro als er wel wordt gerekend en op 6 tot 20 euro voor een fles bij het huis. De meeste bedrijven zijn van maandag tot zaterdag open, met een middagsluiting tussen 12.00 en 14.00 uur. Let op: in september en oktober wordt er geoogst en dan sluiten veel huizen hun proeflokaal of hebben ze geen tijd voor bezoek.

Corbières is het grootste deelgebied en het droogste

De Corbières tussen Narbonne en de Pyreneeën beslaat ongeveer 10.000 hectare op schrale grond, met wind die er vrijwel altijd staat. De wijnen zijn rood, stevig en kruidig, van carignan, grenache, syrah en mourvèdre; Corbières-Boutenac is het strengste deel. Een fles kost bij het huis 6 tot 18 euro. De dorpen liggen 5 tot 15 kilometer uit elkaar over smalle wegen, dus reken op twee bezoeken per dag als je zelf rijdt. Op de rotskoppen staan de burchten van Quéribus, Peyrepertuse en Aguilar. Let op: die zijn niet gratis, zoals oudere gidsen schrijven; entree kost 5 tot 10 euro per burcht.

Bij Limoux werd al in 1531 mousserende wijn gemaakt

Volgens de bewaarde documenten van de abdij van Saint-Hilaire maakten de monniken daar in 1531 mousserende wijn, ruim honderd jaar voordat dat in de Champagne gebeurde. Limoux ligt ongeveer 25 kilometer ten zuiden van Carcassonne aan de Aude. Een proeverij kost 5 tot 12 euro en een fles 8 tot 20 euro. De Blanquette de Limoux wordt van de mauzac-druif gemaakt en niet van de champagnedruiven; de Crémant de Limoux ernaast gebruikt wel chardonnay en chenin. De méthode ancestrale levert de oudste en eenvoudigste stijl, met een lager alcoholgehalte.

Pic Saint-Loup en de Terrasses du Larzac liggen hoger en koeler

Deze gebieden ten noorden van Montpellier liggen op 100 tot 400 meter, met grote verschillen tussen dag- en nachttemperatuur. Dat geeft frissere wijnen dan in de vlakte. Pic Saint-Loup is sinds 2017 een eigen appellation; bij Montpeyroux beginnen de Terrasses du Larzac. Een proeverij kost 5 tot 15 euro en een fles 10 tot 30 euro. Hier wordt vaker op afspraak ontvangen dan bij de coöperaties aan de kust. Reken op anderhalf uur per bezoek. De rotskam van de Pic Saint-Loup zelf, 658 meter hoog, is een wandeldoel op zich, met routes van 8 tot 12 kilometer.

In de Roussillon worden zoete versterkte wijnen gemaakt

Aan de Spaanse grens liggen bij Banyuls, Maury en Rivesaltes terrassen van leisteen waar de opbrengst per hectare tot de laagste van Frankrijk hoort, rond de 20 hectoliter. Daar komt vin doux naturel vandaan, zoete wijn waarbij de gisting met alcohol wordt gestopt. Een fles kost 10 tot 35 euro en proeven kost doorgaans niets. De wijngaarden op de steilste terrassen boven Collioure worden met de hand geoogst, want er kan geen machine komen. Vanaf Perpignan rijd je er in drie kwartier heen langs de kust. De Muscat de Rivesaltes uit hetzelfde gebied is lichter en wordt koud gedronken.

Saint-Chinian en Faugères liggen op leisteen

Deze twee gebieden ten noorden van Béziers liggen deels of geheel op schist, wat de wijnen een andere structuur geeft dan de kalksteengronden ernaast. Verder noordelijk ligt het Minervois tegen de Montagne Noire aan, met La Livinière als eigen cru. Proeven kost 5 tot 12 euro en een fles 8 tot 25 euro. In de dorpen zitten coöperaties waar je zonder afspraak binnenloopt. Let op: de wegen zijn smal en bochtig, dus tussen twee dorpen zit 8 tot 15 kilometer en dat kost meer tijd dan de kaart doet vermoeden.

Wie proeft, moet niet rijden

In Frankrijk geldt een grens van 0,5 promille en voor bestuurders met minder dan drie jaar rijbewijs 0,2 promille. Bij een wijnroute met drie huizen haal je die grens ruim. Spugen is bij proeverijen gebruikelijk en er staan bakken voor. Anders laat je iemand rijden of ga je met de fiets: tussen de dorpen van het Minervois en de Corbières liggen rustige wegen, al zijn de heuvels stevig. Reken op 30 tot 50 kilometer per dag met 300 tot 600 hoogtemeters.

Praktisch

Vanaf de Nederlandse grens rijd je tien tot twaalf uur; met het vliegtuig ben je in twee uur op Montpellier, Perpignan of Toulouse. De Franse snelwegen zijn tolwegen en Frankrijk betaalt met de euro. April tot juni en september tot oktober geven 18 tot 28 graden en zijn het aangenaamst; in juli en augustus is het in de wijngaarden boven de 33 graden. Let op: de oogst valt van eind augustus tot begin oktober en dan rijden er tractoren op de smalle wegen en hebben de huizen minder tijd voor bezoek.