Wandelen en fietsen door Clara Bog en Slieve Bloom Mountains

Het veen van Clara Bog

Clara Bog beslaat ongeveer 460 hectare en is een van de weinige hoogvenen in West-Europa die nooit volledig zijn afgegraven. Over het veen ligt een vlonderpad van ongeveer een kilometer dat gratis en dag en nacht toegankelijk is. Het oppervlak deint licht mee onder je voeten, omdat de bovenste laag voor negentig procent uit water bestaat. Het bezoekerscentrum in Clara is doorgaans van dinsdag tot en met zondag open en vraagt geen toegang.

Fietsen door de Slieve Bloom

Door de bergrug lopen smalle asfaltwegen met weinig verkeer die tot ongeveer 420 meter klimmen bij de bergpas op de grens met Laois. Een rondje vanaf Kinnitty over die pas en terug is ongeveer 40 kilometer met zo'n 600 meter stijging. De wegen zijn goed van kwaliteit maar hebben nauwelijks vangrails en op de hoogste stukken staat vrijwel altijd wind. Voorzieningen onderweg zijn er niet, dus vul in het dorp aan.

Het pad langs de planten van het veen

Op het vlonderpad staan bordjes bij de planten die alleen op zure, natte grond groeien, zoals zonnedauw, veenbes en lavendelhei. De zonnedauw vangt insecten met kleverige haartjes, omdat het veen te arm is aan voedingsstoffen. In het gebied broeden volgens de tellingen van het reservaat ook kieviten en graspiepers. De beste tijd is tussen mei en augustus, wanneer de meeste soorten bloeien; het vlonderpad van een kilometer is dan in een half uur te lopen.

De mountainbikeroutes

Sinds 2019 ligt in de Slieve Bloom een net van mountainbikepaden van tientallen kilometers, verdeeld over blauwe, rode en zwarte routes. De startpunten liggen bij Kinnitty en Baunreagh, met parkeerplaatsen en wasplekken voor fietsen. Let op: bij aanhoudende regen worden delen van het net gesloten om de paden te sparen, en dat wordt bij de startpunten aangegeven. De hoogteverschillen per ronde lopen op tot ongeveer 300 meter.

Kinnitty

Kinnitty ligt aan de voet van de bergrug en telt rond de 300 inwoners. Op het kerkhof staat een piramide van ongeveer 9 meter hoog, in de negentiende eeuw gebouwd als grafmonument voor een plaatselijke familie naar Egyptisch voorbeeld. In het dorp zitten twee pubs die ook overdag open zijn en als startpunt voor de routes dienen. Vanaf Birr is het ongeveer 13 kilometer.

De Glendine Gap

Deze bergpas op ongeveer 420 meter vormt de grens tussen Offaly en Laois en was eeuwenlang de enige verbinding tussen beide zijden van de bergrug. Vanaf de pas kijk je bij helder weer over de Ierse laagvlakte tot tientallen kilometers ver. De weg erheen klimt gestaag over ongeveer 6 kilometer. Er staat een parkeerplaatsje op de top vanwaar korte paden de heuvels op lopen.

De top van Arderin

Arderin is met 527 meter het hoogste punt van de Slieve Bloom en ligt precies op de grens tussen twee graafschappen. De naam betekent hoogte van Ierland, wat overdreven is voor een berg van deze hoogte maar te maken heeft met de ligging midden in het vlakke binnenland. Vanaf de Glendine Gap is het ongeveer 2 kilometer klimmen naar de top, in een klein uur. Het pad loopt over veen en is buiten droge periodes drassig.

Het pad bij Monicknew

Dit bospad ligt aan de oostkant van de bergrug, net over de grens in County Laois, en volgt een beek door een dal met oude beuken. De ronde is ongeveer 4 kilometer en duurt anderhalf uur, met een stijging van rond de 150 meter. Er is een parkeerterrein met picknicktafels bij de start. Het is er opvallend stil, want de meeste bezoekers blijven aan de kant van Kinnitty.

Het landschap van de bergrug

De Slieve Bloom bestaat uit oud zandsteen met daarop een deken van veen, doorsneden door smalle beekdalen. Op de hellingen staan naaldbossen die vanaf de jaren zestig zijn aangeplant, met daartussen open heide. De rug is ongeveer 25 kilometer lang en 15 kilometer breed en heeft geen enkele plaats van formaat binnen zijn grenzen. Die leegte maakt het een van de rustigste wandelgebieden van het Ierse binnenland.

Het veenmos van dichtbij

Op Clara Bog groeien meerdere soorten veenmos die elk hun eigen plek in het bultenlandschap hebben: sommige in de natte slenken, andere op de droge koppen. Die mossen houden tot twintig keer hun eigen gewicht aan water vast en vormen daarmee de motor van het veen. In de bulten zitten laagjes die per eeuw enkele centimeters aangroeien, waardoor het veen als archief van het klimaat dient. Vanaf de vlonders, op nog geen meter afstand, zijn de kleurverschillen tussen de soorten goed te zien.