De Dolomieten in de zomer, frisse berglucht en vergezichten

De Dolomieten in de zomer zijn koelte met wereldfaam

Wanneer Italië beneden zindert, blijven de Dolomieten fris: bergzomers van 15 tot 25 graden, avonden met een trui en het beroemdste rotsdecor van Europa, sinds 2009 werelderfgoed, als dagelijkse achtergrond. Dit artikel loopt de zomerklassiekers langs, van bloemenpark tot gletsjertop. De rode draad: kabelbanen en bussen ontsluiten vrijwel alles, en een zomerliftpas van volgens de liftmaatschappijen 67 euro per dag maakt de hoogte laagdrempelig.

Puez-Odle is het bloemenbalkon van Val Gardena

Het natuurpark onder de getande Odle-kammen is de zomerklassieker voor wandelaars: bloemenweiden in juli, panoramapaden op de 2.000 meter-lijn tussen Ortisei, Santa Cristina en Selva en de fotodorpjes Santa Maddalena en Ranui in het Villnösstal met hun uivormige kerktorens aan de voet. De paden variëren van almwandelingen tot stevige etappes van 15 kilometer; de hutten liggen op lunchafstand van elkaar. Dit is de hoek voor wie de beroemdste beelden wil zonder de drukste parkeerplaatsen.

De Sella Ronda is in de zomer van de fietsers

Het beroemde skirondje om het Sella-massief draait in de zomer door voor fietsers: mountainbikers en e-bikers ronden het massief van zo'n 55 kilometer via de Sellajoch, de Pordoi, het Campolongo en de Grödnerjoch, en op vaste autoloze dagen zijn de vier passen boven de 2.000 meter zelfs exclusief voor fietsers. Wie het rustiger wil, huurt een e-bike en doet één pas met lange lunch; de liften nemen fietsen mee, dus de zwaarte kies je zelf. Racefietsers rijden hier tussen de cols van de klassiekers; de haarspelden zijn legendarisch.

De Marmolada draagt de hoogste meters

De Marmolada is met 3.343 meter het dak van de Dolomieten, met vanaf Malga Ciapela een kabelbaan die tot vlak onder de top zweeft en een gletsjerrand die de zomer koel houdt. Boven wachten uitzichten tot ver in de Alpen en het hooggelegen oorlogsmuseum over de frontlinie die hier in de Eerste Wereldoorlog liep. Voor klimmers zijn er de beroemde via ferrata's, de met kabels gezekerde klimpaden die in deze bergen zijn uitgevonden; met gids en set zijn de instapniveaus ook voor sportieve beginners haalbaar.

Tre Cime en Braies zijn de gereguleerde iconen

De twee beroemdste plekken vragen tegenwoordig planning: de tolweg vanaf Misurina naar de Rifugio Auronzo onder de Tre Cime di Lavaredo kost volgens de beheerders 40 euro per auto met kentekenreservering, en de dalweg naar het Pragser Wildsee, het meer van Braies, is in de zomer vanaf 9.00 uur dicht, met combitickets van 44 euro voor wie toch met de auto wil. Het loont allebei: het rondje om de pieken van zo'n 10 kilometer en het uur om het smaragdmeer horen bij de mooiste kilometers van de Alpen. Vroeg gaan of naseizoen kiezen blijft de gouden truc.

Seceda is het balkon dat iedereen haalt

De kabelbaan vanuit Ortisei zet je zonder zweetdruppel op de Seceda, waar de graskam op 2.500 meter over de afgrond kiept als een bevroren golf. De panoramaronde bovenlangs is een uur; de afdaling door de almen naar het dal een halve dag voor wie wil. Dit is de plek voor de niet-klimmers in het gezelschap: maximaal decor, minimale inspanning, en hutten met aardbeienknoedels op de terugweg. De laatste baan daalt rond 17.30 uur; houd die tijd in de gaten.

De dalen hebben elk hun eigen taal en basis

Het gebied ligt in drie provincies: Zuid-Tirol rond Bolzano, waar Duits de voertaal is, Trentino rond Trento en de provincie Belluno in Veneto, waar Italiaans overheerst; in de Val Badia en Val Gardena spreekt een deel van de bewoners Ladinisch, de derde officiële taal. Als uitvalsbasis werken Ortisei in Val Gardena, Corvara in Val Badia, Cortina d'Ampezzo in het oosten en San Martino di Castrozza in het zuiden. Vanaf Bolzano rijd je in een uur naar Val Gardena, vanaf Venetië in twee uur naar Cortina. De busverbindingen tussen de dalen zijn in het zomerseizoen goed en met de gastenkaart vaak gratis; Val Gardena ligt op ongeveer 1.230 tot 1.560 meter, Cortina op 1.220 meter.

Praktisch en wanneer in de bergzomer

Half juni tot half oktober draaien de banen, met juli en augustus als volle maanden en september als kennerskeuze. De middagbuien komen op schema; vroeg starten is het hele systeem, en een laag extra hoort altijd mee. Houd er rekening mee dat de dalen in augustus Italiaans vol zijn: reserveer huizen en topplekken vooruit, plan de iconen doordeweeks en sta voor 9.00 uur bij de banen. De rest van het gebergte blijft ook dan verrassend ruim; wie één dal opzij stapt, heeft de weiden voor zichzelf.