Vakantiehuis huren in Marche

Wat je moet weten over Marche

Le Marche ligt aan de oostkant van Midden-Italië, tussen de Apennijnen en de Adriatische Zee, ten zuiden van Emilia-Romagna en ten oosten van Toscane en Umbrië.

Wat het is: honderdzeventig kilometer kust met brede zandstranden, daarachter een golvend heuvelland vol ommuurde dorpen, en in de rug de hoogste bergen van Midden-Italië.

Het weer hieronder hoort bij het binnenland, want daar staan de meeste huizen. Juli komt op 31,9 graden bij 6,7 regendagen, augustus op 31,0 bij 6,5, juni op 28,5 bij 7,7 en september op 25,6 bij 8,3. November is met 94 millimeter de natste maand en januari blijft op 10,2 graden. Aan de kust is het een paar graden koeler door de zeewind.

Wat er te kiezen valt: een vrijstaand vakantiehuis met zwembad tussen de olijfgaarden, een verbouwde boerderij in een dal, een appartement in een badplaats, of een vakantiewoning binnen de muren van een oud stadje. Er staan op dit moment ongeveer 3.625 adressen in ons actuele aanbod voor deze streek.

Le Marche wordt in Italië soms Italië in het klein genoemd: zee, heuvels en hoge bergen binnen een uur rijden van elkaar. Het is daarmee de goedkopere en veel rustigere buurman van Toscane.

Waarom Le Marche en niet Toscane

Dit is de vergelijking die bijna iedereen maakt, dus die kunnen we net zo goed eerlijk voeren.

Wat hetzelfde is: het heuvelland, de cipressen, de ommuurde dorpen op de heuveltoppen, de wijngaarden, de olijfbomen en de verbouwde boerderijen met een zwembad.

Wat anders is: de prijs. Een vergelijkbaar vakantiehuis met zwembad kost hier doorgaans fors minder dan in Chianti of bij Siena, en dat verschil loopt in het hoogseizoen flink op.

Wat er nog meer anders is: de zee. Toscane heeft een kust maar die ligt ver van het heuvelland; hier rijd je vanuit vrijwel elk dorp in het binnenland binnen een uur naar het strand. Dat maakt een vakantie met kinderen een stuk makkelijker.

Wat het nadeel is: de bekendheid. Er zijn minder restaurants met een Nederlandstalige kaart, minder bordjes in het Engels, en buiten de badplaatsen tref je nauwelijks andere buitenlanders. Voor de een is dat precies de reden om te gaan, voor de ander een drempel.

Wat ook meespeelt: het is verder rijden. Vanuit Nederland kom je hier ongeveer twee uur later aan dan in Toscane.

Wat de streek wint: de rust. Zelfs in augustus kun je hier in het binnenland een dorp binnenlopen waar niets gebeurt, en dat is in Toscane inmiddels lastig. Wie een huisje zoekt zonder buren in het zicht, vindt dat hier nog gewoon.

Waar je een vakantiehuis kiest

De streek valt uiteen in drie soorten adressen, en het verschil is groter dan de kilometers doen vermoeden.

Het noordelijke binnenland: rond Urbino, Cagli, Apecchio, Mombaroccio en Terre Roveresche. Groen, heuvelachtig, met de Apennijnen dichtbij. Dit is de hoek voor wie een vakantiehuis met zwembad en uitzicht wil en de zee als uitje ziet.

Het middengebied: rond Jesi, Cupramontana en Castelraimondo, in het wijnland van de verdicchio. Cupramontana geldt als het hart van die witte wijn en er is een wijnmuseum. Hier zit je binnen een half uur bij de grotten van Frasassi.

De kust: Gabicce Mare bij de grens met Emilia-Romagna, Senigallia met zijn brede fluweelstrand, en Numana onder de Conero. In een badplaats huur je eerder een appartement of een vakantiehuisje op een terrein dan een vrijstaand huis. Een echt vakantiepark met binnenbad, zoals je dat in Nederland kent, is in deze streek zeldzaam.

Het zuiden: rond Ascoli Piceno en Tolentino, dichter bij de Sibillini-bergen, en het rustigst van alles.

Wat je afweegt bij het huren: een huis in het binnenland is groter, goedkoper en heeft vaker een eigen zwembad, maar je zit elke stranddag een half tot heel uur in de auto over kronkelwegen. Een adres aan de kust is duurder en kleiner, maar je loopt naar het water.

Wat je nakijkt voor je huurt: de laatste kilometers. Veel huizen liggen aan een strada bianca, een onverharde weg, soms een paar kilometer lang. Dat is prima met een gewone auto maar niet leuk in het donker met een aanhanger.

Een losse overnachting onderweg boek je het makkelijkst langs de kust: in het binnenland kun je vrijwel alleen per week overnachten, want daar wordt van zaterdag tot zaterdag verhuurd.

De grotten van Frasassi

Dit is de bezienswaardigheid van de streek waar zelfs Italianen van andere regio's voor omrijden, en ze bestaat nog geen zestig jaar.

Wat er gebeurde: op 27 september 1971 stuitte een groep speleologen van de bergsportvereniging van Ancona, onder leiding van Giancarlo Cappanera, op een enorme holte in de kalksteen bij Genga.

Wat ze vonden: de Abisso Ancona, een zaal van honderdtachtig bij honderdtwintig meter en tweehonderd meter hoog, met een inhoud van ruim twee miljoen kubieke meter. De Dom van Milaan zou er zonder problemen in passen. Dat is geen reclamezin maar de standaardvergelijking die er ter plaatse ook bij staat.

Wat je ziet: een aangelegde route van ongeveer anderhalve kilometer langs stalagmieten van meters hoog, kristalmeertjes en formaties met namen als de kaarsen en de reuzen.

Wat je moet weten: het is er het hele jaar rond de veertien graden en het is er vochtig, dus neem een jas mee, ook in augustus. Op stevige schoenen, want de vloer is nat.

Wat je vooraf regelt: kaarten met tijdslot, want je gaat mee in een groep met gids. In de zomer en in de weekenden zijn de tijden ruim van tevoren vol.

Wat er naast ligt: de kloof van Frasassi zelf, met een klein romaans kerkje dat in een grot is gebouwd, en een abdij uit de elfde eeuw. Bij elkaar is dat een halve dag.

Urbino, en het paleis dat een stad werd

Op een heuvel in het noorden ligt een stad die in de vijftiende eeuw korte tijd het centrum van Europa was.

Wat het is: Urbino, een ommuurde universiteitsstad van baksteen, met een historisch centrum dat als geheel op de werelderfgoedlijst staat.

Wie het bouwde: Federico da Montefeltro, hertog en huursoldaat, die het geld dat hij als condottiere verdiende in kunst en boeken stak. Zijn Palazzo Ducale is minder een paleis dan een stad onder één dak, met binnenplaatsen, trappen en een studeerkamer met houtinleg die als een van de mooiste kamers van de renaissance geldt.

Wat er hangt: het paleis is nu het Nationaal Museum van Le Marche, met onder meer werk van Piero della Francesca en Rafaël.

Wie er geboren is: Rafaël, in 1483. Zijn geboortehuis is te bezoeken en is verrassend sober.

Wat de stad zelf doet: het is nog altijd een universiteitsstad, dus er zijn studenten, bars en betaalbare eetzaken. Buiten de collegeperiode, in juli en augustus, is het juist stiller.

Wat je moet weten: het centrum ligt op een heuvel en de straten zijn steil. Parkeren doe je onderaan, in de garages bij de Borgo Mercatale, en dan met de lift of de helling omhoog.

Reken op een halve dag, of een hele als je het paleis goed wilt zien.

De Conero en de stranden

De Adriatische kust is hier honderdzeventig kilometer lang en bijna overal vlak zand, met precies één uitzondering.

Wat die uitzondering is: de Monte Conero, een kalksteenmassief van 572 meter dat pal ten zuiden van Ancona in zee valt. Tussen Triëst en de Gargano is dit de enige plek waar de Adriatische kust echt rotsachtig is.

Wat daar ligt: Sirolo en Numana, twee plaatsjes boven op de klif met witte kiezelstranden eronder, en helderder water dan de rest van de kust omdat er geen rivierslib is.

Wat het bekendste strand is: de Spiaggia delle Due Sorelle, genoemd naar twee rotsen die uit zee steken. Je komt er in de praktijk alleen met een bootje vanuit Numana of Sirolo. Er is geen weg naartoe en de paden zijn deels afgesloten wegens vallend gesteente.

Wat de rest van de kust doet: Senigallia heeft de Spiaggia di Velluto, het fluweelstrand, een brede strook heel fijn zand met veel strandclubs, en de Rotonda a Mare, een danszaal op palen in zee. Gabicce Mare in het noorden ligt onder de heuvel van Gabicce Monte en heeft uitzicht tot aan de Romagna.

Wat je moet weten over de stranden: een groot deel is stabilimento, een strandclub waar je per dag een bed en een parasol huurt. Er is bijna overal ook een spiaggia libera, een vrij toegankelijk deel, maar dat is smaller en vult zich vroeg.

Wat het water doet: de Adriatische Zee is ondiep en warmt snel op; in augustus is het aan deze kust rond de zesentwintig graden, en er staat weinig branding.

Ascoli Piceno en de gevulde olijven

In het zuiden ligt een stad die je vanwege één plein en één hapje moet bezoeken.

Wat het plein is: de Piazza del Popolo, van boven tot onder bekleed met travertijn, een lichte kalksteen die door de eeuwen glad is gesleten. Het plein is aan drie zijden omsloten door zestiende-eeuwse arcaden en geldt als een van de mooiste van Italië.

Wat het hapje is: olive all'ascolana. Grote groene olijven worden ontpit, gevuld met een gehaktmengsel, gepaneerd en gefrituurd. Ze komen hiervandaan en je eet ze hier vers uit de pan, niet uit een diepvrieszak.

Wat de stad verder heeft: torens, een Romeinse brug die nog gebruikt wordt, en een historisch café aan het plein met een interieur uit de jaren dertig.

Wat er in augustus gebeurt: de Quintana, een historisch steekspel met stoeten in vijftiende-eeuws kostuum, waar de hele stad aan meedoet.

Wat er in de buurt ligt: de Monti Sibillini, een nationaal park met toppen boven de tweeduizend meter, meren en hoogvlaktes. Vanuit Ascoli rijd je er in een uur naartoe.

Wat je eerlijk moet weten over dat gebied: de aardbevingen van 2016 hebben in de dorpen aan de rand van de Sibillini veel schade aangericht en een deel daarvan is nog niet hersteld. Sommige plaatsen zijn deels gesloten en sommige bergpaden en wegen zijn nog altijd afgesloten. Kijk de actuele situatie na voor je een route plant.

Eten en drinken: verdicchio, truffel en vissoep

De keuken hier is minder beroemd dan die van Emilia-Romagna en juist daardoor goedkoper.

De wijn: verdicchio, een droge witte wijn uit het gebied rond Jesi en Matelica. De klassieke fles had de vorm van een amfoor, maar de serieuze wijnen zitten tegenwoordig in een gewone fles. Cupramontana geldt als het hart van het gebied.

De rode: rosso conero van de hellingen van de Conero, en rosso piceno uit het zuiden.

De truffel: Acqualagna, in het noordelijke binnenland, is een van de belangrijkste truffelplaatsen van Italië, met een witte truffel in het najaar en een zwarte in de zomer. Er is een markt in november en er zijn het hele jaar door winkels en restaurants die er iets mee doen.

Het visgerecht: brodetto, een vissoep waarvan elke havenplaats zijn eigen versie heeft. Die van Ancona, Porto Recanati en San Benedetto verschillen in de vissoorten, het gebruik van tomaat en of er saffraan in gaat.

De pasta: vincisgrassi, een gelaagde ovenschotel die op lasagne lijkt maar rijker is en met andere vullingen wordt gemaakt.

Wat je moet weten over de tijden: keukens gaan hier open rond half acht 's avonds, en in kleine dorpen is er buiten die tijden simpelweg niets. Doe boodschappen voor de middag, want veel winkels sluiten tussen één en vier.

Het weer per maand

Eén ding vooraf: de cijfers hieronder komen uit het binnenland, waar de meeste vakantiehuizen staan. Aan de kust is het door de zeewind twee tot drie graden koeler op de warmste dagen.

De zomer: juli is met 31,9 graden de warmste maand en telt slechts 6,7 regendagen, augustus komt op 31,0 bij 6,5 dagen. Dat is droog en heet, en in de dalen kan het overdag boven de vijfendertig graden uitkomen. Een zwembad is hier geen extraatje.

Juni: 28,5 graden bij 7,7 regendagen. Voor de meeste mensen de aangenaamste zomermaand, met warm maar nog draaglijk weer en een zee die al op temperatuur begint te komen.

September: 25,6 graden bij 8,3 regendagen, en het water is dan op zijn warmst. Dit is de beste maand van het jaar voor wie zowel de zee als het binnenland wil doen, en de prijzen zakken na de derde week van augustus fors.

Het najaar: november is met 94 millimeter de natste maand, oktober komt op 21,0 graden. Dat is truffelseizoen en wandelweer.

De winter: januari blijft op 10,2 graden overdag bij 2,7 's nachts. In de bergen ligt sneeuw, aan de kust vrijwel nooit.

Wat de cijfers niet laten zien: het verschil tussen dag en nacht. In het binnenland koelt het 's nachts tot rond de twintig graden af, ook in juli, en dat maakt slapen zonder airco doenlijk. Aan de kust blijft het benauwder.

Rijden: de rit erheen en de wegen ter plaatse

Le Marche is de verste van de klassieke Midden-Italiaanse streken, en dat is het belangrijkste nadeel van de bestemming.

De rit: reken vanuit Nederland op ruim vijftien uur rijden, ongeveer vijftienhonderd kilometer. Dat is met een tussenovernachting te doen, bijvoorbeeld in Zwitserland, aan de Gardameer-kant of bij Bologna.

De route: via Basel en de Gotthard, of via de Brenner, en dan bij Bologna de A14 langs de Adriatische kust naar het zuiden. Voor Zwitserland heb je een vignet nodig, voor Oostenrijk ook, en de Italiaanse snelwegen zijn tolwegen.

Wat de wegen ter plaatse doen: het binnenland bestaat uit heuvels, en de wegen kronkelen daar overheen. Een afstand van dertig kilometer kost hier makkelijk drie kwartier. Reken daar rekening mee bij het inplannen van uitstapjes.

Wat je nodig hebt: een auto. Openbaar vervoer bestaat wel langs de kust, met een treinlijn die vrijwel alle badplaatsen aandoet, maar in het binnenland kom je zonder auto nergens.

De ZTL: de historische centra van Urbino, Ascoli Piceno, Macerata en andere stadjes zijn beperkt toegankelijk, met camera's aan de toegangen. Parkeer buiten de muren en loop.

Vliegen kan ook: Ancona heeft een klein vliegveld, en Bologna, Rimini en Perugia liggen op één tot twee uur rijden met meer verbindingen.

Wat het kost en wanneer je boekt

De prijzen hier volgen het Italiaanse patroon, met één belangrijk verschil ten opzichte van Toscane.

De piek: augustus, en dan vooral de weken rond Ferragosto op 15 augustus, wanneer heel Italië zelf op vakantie is. De kust zit dan vol met Italianen en de prijzen aan zee verdubbelen.

Het binnenland: daar is de piek minder scherp. Een huis met zwembad in de heuvels is buiten augustus vaak opvallend betaalbaar, en in juni en september betaal je een fractie van de hoogseizoenprijs.

Wanneer je boekt: voor een vrijstaand huis met zwembad in juli en augustus boek je het beste in het vroege voorjaar. Voor juni en september kan het vaak nog een paar weken van tevoren.

Wat er bij komt: toeristenbelasting per persoon per nacht, meestal ter plaatse te betalen, en eindschoonmaak. Bij huizen met een privézwembad wordt soms een aparte bijdrage voor het onderhoud gerekend.

Waar je op let: of er airco is en in welke kamers, want alleen in de woonkamer helpt je 's nachts niet. En of het zwembad verwarmd is, want in mei en oktober is dat het verschil tussen zwemmen en kijken.

Waar je geld bespaart: boodschappen. De supermarkten en de wekelijkse markten in de dorpen zijn hier goedkoop, en de kwaliteit van groente, kaas en vlees is uitstekend. Zelf koken is in deze streek geen concessie.

Praktisch, en de eerlijke nadelen

Wat je vooraf regelt: kaarten voor Frasassi met een tijdslot, en een auto, want zonder kom je hier niet ver.

Wat handig is: een beetje Italiaans of een vertaalapp. In het binnenland is Engels lang niet vanzelfsprekend, ook niet in restaurants.

Wat je moet weten over de rustdagen: veel restaurants hebben een sluitingsdag, vaak maandag, en in kleine dorpen is er maar één zaak. Kijk dat na voor je op je eerste avond op pad gaat.

Wat de eerlijke nadelen zijn: het is ver rijden, ruim vijftien uur. Het binnenland wordt in juli en augustus echt heet, met dagen boven de vijfendertig graden. De wegen kronkelen, dus alles duurt langer dan de kaart suggereert. Er is weinig Nederlandstalige of Engelstalige service. En in de dorpen aan de rand van de Sibillini is de schade van de aardbevingen van 2016 nog zichtbaar en zijn delen afgesloten.

Wat daar tegenover staat: je huurt hier voor het geld van een appartement in Toscane een heel huis met zwembad en uitzicht. Je hebt de zee op drie kwartier, hoge bergen op een uur, en een van de grootste grotzalen van Europa om de hoek. Je zit in dorpen waar geen souvenirwinkel staat. En je eet en drinkt beter voor minder geld dan in vrijwel elke bekendere Italiaanse streek. Voor wie de rit ervoor over heeft, is Le Marche een van de beste ruilen die Italië te bieden heeft.

Samengesteld uit ons actuele woningaanbod, OpenStreetMap, Wikipedia en Wikivoyage (CC BY-SA) en Open-Meteo-klimaatdata.